Uncategorized
Jewish communities embrace security staff in face of rising antisemitism
This article was produced as part of JTA’s Teen Journalism Fellowship, a program that works with teens across the world to report on issues that impact their lives.
(JTA) — During one of the recent rainstorms in Los Angeles, a security guard at Amanda Kronstadt’s Jewish high school reminded her to wear her rain jacket on her way home. It was a small thing but the freshman appreciates him going the extra mile.
He’s “always looking out for the students,” she said.
It’s important to her that she feels cared for in this way, especially since the late-2022 wave of antisemitic threats targeted Jewish institutions, including schools. In a 17-day span in October and November, at least 14 United States Jewish day schools reported receiving suspicious phone calls or bomb threats, according to the Anti-Defamation League.
Schools, Jewish community centers and synagogues have come to rely on their security staff. While security at synagogues used to be an afterthought, said Jason Moss, the executive director of the Jewish Federation of the Greater San Gabriel Valley and Pomona, now, “it’s part of all planning and into every aspect of a synagogue.”
After a gunman took hostages at a synagogue in Colleyville, Texas in January 2022, Moss spent time looking at security staff in the Jewish world. “They play a vital role in keeping the community secure,” he said. “That it’s something to be commended for, especially for helping to defend a place that is not a part of who they are in some cases.”
Melissa Levy says she couldn’t do her job as director of congressional engagement at Pasadena Jewish Temple without the security staff.
“They’re a part of the family,” said Levy. “Because they are keeping their eyes and ears open and making sure that we stay safe, we can do the rest of our jobs and really help build community here.”
In 2021, there were 61% more attacks against synagogues and Jewish community centers compared to 2020, according to the Anti-Defamation League. Additionally, antisemitic incidents reached an all time high, with 2,717 occurrences of assault, harassment and vandalism.
The Anti-Defamation League also found that there has been a dramatic spike in belief in antisemitic tropes since 2019.
“In the last several years, there has been not only a rise of antisemitism and hatred overall,” said Moss. This “has caused there to be a greater sense of urgency to take all of these threats seriously.”
Due to rising antisemitism, 54% of synagogues surveyed had some form of armed security guards, a 2018 study found. Only 17% of non-Jewish houses of worship had security guards. The religious buildings that were closest to synagogues in the percentage of security guards were mosques with 28%.
Keeping regular security does not come cheap. Rabbi Daniel Bogard in St. Louis, Missouri estimated that security at synagogues costs at minimum $50,000 and can even be near $150,000 in his 2022 interview with Business Insider. Jason Moss said that many synagogues struggle with funding security because it’s an additional expense.
Because of the costly price tag of security, synagogues can apply to receive assistance from the federal Nonprofit Security Grant Program. In 2022, the program had $250 million available, a $70 million increase from 2021. Despite the quarter billion dollars, only 52% of applicants received funding as requests totaled almost $450 million, per Jewish Insider. Per request of Jewish community leaders, President Joe Biden proposed a $360 million budget for the program in 2023, according to The Jerusalem Post.
Mike Sayegh has provided security to the Pasadena Jewish Temple and Center for nearly four years. Along with his brother, the two run Power House Security, a protection service. The company provides the synagogue a security guard when large groups are on campus, a task he often takes upon himself.
Throughout Sayegh’s work at the Pasadena temple, he has learned more about Judaism and made connections with congregants. As a Christian, he said his work opened up new perspectives and gave him a sense of familiarity with the religion and culture.
Not everyone is on board with beefed-up security at synagogues, especially when guards are armed and in uniform. Some think it undermines the welcoming aspect of a Jewish institution, and many Jews of color and their allies say a heightened security presence can make them feel less safe.
But while acknowledging these objections and somber reasons for having security at synagogues, many congregants have been able to embrace their security team as a part of their community.
That rings true for Samuel Svonkin, a 16-year-old member at Pasadena Jewish Temple and Center. Svonkin has seen security become more prominent at his synagogue in recent years. “Synagogue security doesn’t only benefit the congregation physically but also makes simply existing and being Jewish in the synagogue a more pleasant experience,” he said. “Security does more than protect the synagogue. It allows it and its members to function as one.”
At Carla Kopf’s synagogue, security guards high-five the men, let children jump into their arms and address congregants by name. Kopf, the director of k-12 education and engagement at Temple Isaiah in Los Angeles, California, has witnessed the connection between security and congregants for the past 29 years. “The [care] and love these guys have for our staff and our membership is quite amazing,” she said.
Security guards at Kehillat Israel in Pacific Palisades, California have also built strong connections with their community. Rabbi Carrie Vogel of Kehillat Israel in Pacific Palisades, California said, “Our community has had armed guards for maybe 7-8 years and they have been widely embraced by our community. They know the names of the [Early Childhood Center] kids, wave to everyone and are a friendly and helpful presence when people enter our building,” said Rabbi Carrie Vogel, the director of the Jewish Experience Center at Kehillat Israel.
As Jewish communities embrace their security, the guards embrace them back. “I love it here. I feel appreciated here,” said Sayegh. “I’ve been thanked more times than I can count. I’ve been thanked by people I’ve never met.”
—
The post Jewish communities embrace security staff in face of rising antisemitism appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats
(JTA) — Vice President JD Vance blamed the Republican Party’s massive midterm losses on the country’s connection to Israel and the war in Iran in a social media post early on Wednesday.
“The real reason we lost is obvious to almost everyone,” Vance wrote on X, as results from Tuesday’s midterm elections showed that Democrats had wrested control of Congress from his Republican Party.
The vice president then listed four strategies to persuade those voters who abandoned the GOP “to come back to our team”: end the war in Iran; focus on the cost of living and inflation; put America first and “Change our relationship to Israel.”
“The reason we lost is the war. The president himself said so last night,” Vance added, referring to interviews President Donald Trump gave on Tuesday about the influence of the war on gas prices.
Addressing the defeats, Trump told Fox News that “a part of it was Iran,” while also doubling down on the importance of the war itself. Similarly, he told The Wall Street Journal that “Iran was a piece of it.”
The president’s son, Donald Trump, Jr., backed Vance’s statement with a re-post on Wednesday, simply adding: “Every word of this is 100 100 100.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats appeared first on The Forward.
Uncategorized
People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore?
אין אַן אַרטיקל לעצטנס אינעם זשורנאַל „די אַטלאַנטיק“ האָט מען איבערגעגעבן, אַז אינעם יאָר 1975 האָבן בערך 42 פּראָצענט אַמעריקאַנער געזאָגט, אַז צום ווייניקסטן איין מאָל אַ חודש נעמען זיי אויף געסט (פֿרײַנד אָדער קרובֿים) אויף אַ מאָלצײַט בײַ זיך אין שטוב.
אין 2026 איז עס אָבער געווען בלויז 12 פּראָצענט — אַ ירידה פֿון בערך 70 פּראָצענט.
די פֿאָרשער האָבן דעם פֿענאָמען אַ נאָמען געגעבן „די גרויסע ירידה פֿון הכנסת־אורחים“ (The Great Disinvitation בלע״ז). דער נאָמען פּאַסט טאַקע ווײַל אָט די ירידה פֿון אויפֿנעמען געסט איז נישט בלויז וואָך שייך דעם פֿאַרבעטן מענטשן אויף אַ מאָלצײַט. אַ סך געזעלשאַפֿטלעכע אַקטיוויטעטן וואָס זענען אַ מאָל געווען אַזוי פֿאַרשפּרייט זענען אַ פּנים „אַרויס פֿון דער מאָדע, צי דאָס איז אַרויסגיין עסן מיט פֿרײַנד, שפּילן קאָרטן, גיין אויף אַ פּיקניק, הערן אַ קלאַס, טאָן פֿרײַוויליקע אַרבעט, גיין אין שענק אָדער אויף אַ זיצונג פֿון אַ קלוב. מיט אַנדערע ווערטער, אַזוי ווייניק מענטשן באַטייליקן זיך אין די אַקטיוויטעטן, אַז מע באַטראַכט זיי ווי סתּם חנעוודיקע מנהגים פֿון אַ פֿאַרגאַנגענער תּקופֿה, נישט מער ווי אַ קוריאָז.
פֿאַר וואָס איז דאָס געשען? ערשטנס, איז דאָס לעבן אין דער היים געוואָרן זייער באַקוועם, אַזוי אַז ס׳גלוסט זיך נישט אַרויסצוגיין. צווייטנס, ניצט מען אויס יענע שעהען וואָס מע פֿלעג אויפֿנעמען געסט צו אַרבעטן מער. דריטנס, ווען מע זעט כּסדר אויף דער סאָציאַלער מעדיאַ (בפֿרט אינסטאַגראַם) פֿאָטאָגראַפֿיעס פֿון פּרעכטיקע עסצימערן, וווּ אַלץ אויפֿן טיש זעט אויס פּערפֿעקט, און דער סאַלאָן איז שיין אויסגעסדרט און קרישטאָל־ריין, פֿילן זיך מענטשן אַז זיי קענען נישט דערגרייכן אַזאַ הויכן סטאַנדאַרט און באַשליסן דערפֿאַר נישט צו פֿאַרבעטן מענטשן צו זיך.
די סדרה פֿון דער פֿאַרגאַנגענער וואָך, וירא, ווײַזט אונדז אַ בולטן קאָנטראַסט. אַבֿהרם אָבֿינו, וואָס איז אַלט 99 יאָר אַלט און האָט ערשט געהאַט דורכגעמאַכט אַ שטיקל „כירורגיע“ (זײַן ברית־מילה), זיצט בײַם אַרײַנגאַנג פֿון זײַן געצעלט אין דער הייסטער צײַט פֿון טאָג, ווען דרײַ פֿרעמדע באַווײַזן זיך פֿון דער ווײַטנס.
הגם אַבֿרהם האָט אַ גוטן תּירוץ צו בלײַבן בײַם געצעלט, הייבט ער זיך אויף, לויפֿט צו צו די דרײַ פֿרעמדע לײַט און הייבט אָן צוגרייטן אַ סעודה פֿאַר זיי. ער הייסט שׁרהן תּיכּף אָפּבאַקן ברויט און באַפֿעלט זײַן דינער אויסקלײַבן דאָס בעסטע קעלבל פֿון זייער טשאַדע כּדי צו מאַכן אַ געשמאַק הויפּטגעריכט.
מיט אַנדערע ווערטער, אַבֿרהם אָרגאַניזירט אַ סעודה וואָס קיינער האָט נישט פּלאַנירט, לטובֿת מענטשן וואָס ער קען בכלל נישט. ס׳איז זייער מעגלעך אַז דאָס געצעלט איז בײַ אים געווען אָנגעוואָרפֿן מיט זאַכן אָבער דאָס האָט אים נישט געאַרט. דערצו האָבן די געסט געדאַרפֿט וואַרטן עטלעכע שעה אויף דער מאָלצײַט (דער פּראָצעס פֿון באַקן ברויט קאָן דויערן 5 שעה), און דאָס עסן איז אפֿשר נישט געווען אויסערגעוויינטלעך. מיר דאַכט זיך אָבער, אַז דאָס איז דער עיקר פֿון דער מעשׂה.
דאָס אויפֿנעמען געסט איז אָפֿט נישט באַקוועם און פֿאָדערט אַ סך מי.
אין יענע צײַטן איז דאָס געווען אַן אמתע האָרעוואַניע. מע האָט געדאַרפֿט שעכטן די חיות, שעפּן וואַסער פֿון ברונעם, צעמאָלן דאָס מעל און באַקן אַלץ פֿריש. הײַנט איז דאָס אויפֿנעמען געסט גרינגער צוליב אַלע טעכנאָלאָגישע דערגרייכונגען אָבער מע דאַרף פֿאָרט אַרײַנלייגן אַ היפּשע אַרבעט: מע דאַרף קאָכן, קאָאָרדינירן אונדזערע קאַלענדאַרן, גיין אײַנקויפֿן, ראַמען, קאָנטראָלירן צי איינער פֿון די געסט האָט אַן אַלערגיע, און מע דאַרף נעמען אין באַטראַכט די באַדערפֿענישן פֿון קליינע קינדער.
סײַ אין אַבֿרהמס צײַטן סײַ אין אונדזערע, ווערן אָט די גשמיותדיקע צוגרייטונגען לטובֿת הכנסת־אורחים פֿאַרוואַנדלט אין מעשׂים פֿון אמתן חסד.
די תּורה זאָגט אונדז, אַז גאָט האָט געהאַלטן אין מיטן רעדן מיט אַבֿרהמען ווען די געסט זענען אָנגעקומען און ווי עס זעט אויס האָט אַבֿרהם ממש איבערגעריסן זײַן שמועס מיטן אייבערשטן, כּדי צו באַדינען די געסט — אַ זאַך וואָס האָט דערפֿירט צום איבערראַשנדיקן אויספֿיר בײַ חז״ל: אַז הכנסת־אורחים איז נאָך חשובֿער ווי דאָס זײַן אין דער שכינה אַליין.
אַ מדרש גיט צו אַן אינטערעסאַנטע אָבסערוואַציע: ווען עס דערנענטערן זיך די דרײַ פֿרעמדע (וואָס זענען אין דער אמתן דרײַ מאכלים), שטייט געשריבן אַז זיי „שטייען איבער“ אַבֿרהמען, אָבער בײַם סוף פֿונעם מאָלצײַט, „שטייט ער איבער זיי“. דאָס הייסט, בײַם אָנהייב האָבן די דרײַ געסט זיך געפֿילט גײַסטיק העכער פֿון אַבֿרהמען, אָבער ביזן סוף פֿון זייער באַזוך האָבן זיי אײַנגעזען אַז אָט דער קראַנקער זקן מיט דער אָפֿענער טיר, וואָס זײַן הויזגעזינד מאַכט פֿריש ברויט לכּבֿוד זײַנע געסט, האָט דערגרייכט אַ נאָך העכערע מדרגה ווי זיי.
מיר לייענען ווי די דרײַ מאכלים פֿאַרלאָזן אַבֿרהמס געצעלט און קומען אָן אין סדום, וווּ זיי טרעפֿן אַ גאָר אַנדער מין געזעלשאַפֿט: אַנשטאָט חסד און גאַסטפֿרײַנטלעכקייט ווײַזן די אײַנוווינער פֿון סדום אַרויס רציחה און אַכזריותדיקייט צו פֿרעמדע. אין סדום איז די שׂינאה פֿאַר פֿרעמדע לײַט געווען ממש אײַנגעגלידערט אין זייער סאָציאַלער סיסטעם.
ווען לוט, וואָס האָט זיך באַזעצט אין סדום, נעמט אויף צוויי פֿון די דרײַ געסט וואָס זענען פֿריִער געווען בײַ אַבֿרהמען, זאַמלט זיך אָן בײַ זײַן טיר אַ המון אָרטיקע אײַנוווינער, פֿאָדערנדיק אַז ער זאָל דערלאַנגען די געסט צו זיי. וויסנדיק אַז די סדומער וועלן די געסט ברוטאַל אַטאַקירן, זאָגט ער זיך אָפּ פֿון אַרויסלאָזן די געסט. כאָטש ער טוט דערנאָך עפּעס, וואָס איז פּונקט אַזוי שאָקירנדיק און אַכזריותדיק (ער שיקט אַרויס זײַנע אייגענע טעכטער אַנשטאָט די געסט), איז קלאָר אַז ער האָט געפּרווט פֿאָלגן די פּרינציפּן פֿון הכנסת־אורחים, וואָס ער האָט זיך אָפּגעלערנט פֿון זײַן פֿעטער אַבֿרהם.
מע קען אַוודאי נישט פֿאַרגלײַכן דעם אוממענטשלעכן אויפֿפֿיר פֿון די סדומער מיט אונדזער געזעלשאַפֿט. די ירידה פֿון הכנסת־אורחים איז אָבער אַ סימן אַז מיר שאַנעווען נישט די טראַדיציע פֿון אויפֿנעמען געסט אַזוי ווי אַמאָל. מיר פֿילן זיך באַקוועמער צו בלײַבן פֿיזיש אָפּגעזינדערט פֿון אַנדערע. דורך אַבֿרהמס גאַסטפֿרײַנדלעכקייט ווײַזט אונדז די תּורה וואָסערע נסים קענען פֿאָרקומען ווען מע פֿאַרבעט געסט צו זיך אַהיים: אַן אַלטיטשקע פּאָרפֿאָלק וואָס האָט שוין אויפֿגעגעבן די האָפֿענונג אַז זיי וועלן האָבן קינדער, דערוויסט זיך אַז זיי וועלן טאַקע האָבן אַ זון.
ווען מיר פֿאַרבעטן מענטשן אַהיים אויף אַ מאָלצײַט קענען אויך פֿאָרקומען אַנדערע וויכטיקע זאַכן: אַ גאַסט וואָס האָט נישט קיין שטעלע קען געפֿינען אַרבעט. צוויי געסט קענען זיך פֿאַרליבן און דערנאָך חתונה האָבן.
די תּורה לערנט אונדז אַז מיר זאָלן עפֿענען אונדזערע היימען, אַפֿילו אויב ס׳איז אונדז שווער. און נאָך מער: מיר זאָלן עס טאָן דווקא ווי אַ דוגמא פֿון אַ מיצווה, וואָס איז שווער דורכצופֿירן אָבער ברענגט צונויף מענטשן. און מיר אַלע קענען דאָס טאָן. זאָרגט זיך נישט אויב אײַער היים איז נישט אַזוי שיין ווי די בילדער, וואָס איר זעט אויף אינסטאַגראַם. ווען מיר ווערן פֿאַרבעטן צו יענעם אַהיים געדענקען ס׳רובֿ פֿון אונדז נישט צי די סערוועטקעס האָבן זיך טאַקע געפּאַסט מיטן טישטעך. מיר געדענקען אָבער יאָ ווי אַזוי מיר האָבן זיך געפֿילט ווי געסט, וויסנדיק אַז עמעצער וויל פֿאַרברענגען מיט אונדז.
בײַ די פֿראַנצויזן איז דאָ אַן אַלטער מינהג: ווען מע שטאַרבט, באַערדיקט מען דעם מת אין אַן אָרון געמאַכט פֿונעם האָלץ פֿון זײַן עסטיש. דער סימבאָליזם דערפֿון איז קלאָר: נאָך דעם ווי מיר פֿאַרלאָזן די וועלט, טראַכטן ווייניק מענטשן וויפֿל געלט מיר האָבן געהאַט אָדער ווי באַרימט מיר זענען געווען. אַ סך מער געדענקט מען ווי אַזוי מיר האָבן אויפֿגענומען געסט: די איבעריקע בענקלעך, וואָס מיר האָבן אַרויסגעשלעפּט פֿון דער שאַפֿע; די טישטעכער וואָס מיר האָבן אָפּגעוואַשן, און ואַחרון אַחרון חבֿיבֿ — אונדזער שמייכל בײַם עפֿענען די טיר.
דער אַרטיקל איז איבערגעזעצט געוואָרן פֿון ענגליש.
The post People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore? appeared first on The Forward.
Uncategorized
6 Jewish takeaways from the midterm elections
(JTA) — The sheer size and geographic scope of the Republican wipeout Tuesday makes it hard to read anything definitive into the results beyond a nationwide repudiation of President Donald Trump (and his candidate selections). But whether or not any other factors were at play in the GOP bloodbath, the fallout will have a range of reverberations. Here are 6 takeaways that point to what comes next.
1. A significantly weakened Donald Trump doesn’t bode well for Netanyahu
For Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump has been a longshot bet that keeps on paying off. It’s hard to overstate how significant Trump’s improbable wins in 2016 and 2024 were in bolstering Netanyahu’s domestic standing and giving him space to advance his regional agenda. Trump also served as a security blanket, leaving Netanyahu and his allies with a sense for many years that they need not worry too much about skyrocketing Democratic and international anger with Israel.
In fact, there was even a hope in Bibi world that The Donald’s support could save Netanyahu from political defeat at home (and, to be fair, his 11th-hour endorsement may have). Whether Netanyahu holds on or chief rival Gadi Eisenkot succeeds in replacing him, Israel is entering uncharted territory. There is little chance that the combination of a weakened Trump and an emboldened Democratic Congress produces similar levels of support for aggressive action against Iran and its proxies, and other policies that a wide spectrum of Israelis see as crucial to their security.
2. Jeffries and Schumer have a massive headache coming their way
With Tuesday night’s Democratic wave, Hakeem Jeffries is on track to become Speaker of the U.S. House of Representatives and Chuck Schumer will likely get a second shot as U.S. Senate Majority Leader. These New Yorkers have longstanding ties to the pro-Israel community and are among their party’s strongest Israel supporters – putting them at odds with the growing number of congressional Democrats who want their party to take a much harder line against Israel. It won’t be long before members in each caucus are demanding concrete action, including meaningful limits on U.S. military sales.
Both Democratic leaders have ratcheted up their criticism of Prime Minister Benjamin Netanyahu and his government in the wake of its war on Hamas in Gaza, but they have ultimately voted against various legislative attempts to punish Israel. This past April, Schumer was one of only seven Senate Democrats to vote against a pair of resolutions that together would have blocked the sale of D-9 bulldozers, widely used in military operations, and 1,000-pound bombs to Israel. In July, Jeffries voted against ending U.S. military aid to Israel, but the measure was supported by almost half of the Democratic caucus. As leaders of their respective chambers, Jeffries and Schumer will likely face immense pressure for more such votes and face much tougher scrutiny from the party base over continued support for Israel.
3. The impact of the anti-Israel vote was diluted
On the other hand, the massive Democratic victory dilutes the power of the anti-Israel lawmakers in Congress. Their numbers will grow, causing problems for party leaders trying to keep anti-Israel measures off the agenda. But they will remain a relatively small subset within a much larger Democratic majority that includes many moderates and Israel supporters.
Not only will anti-Israel members have less ability to hold Congress hostage, the overall issue of Israel loses some of its potency when the broader political winds indicate that all Democrats were boosted.
4. John Fetterman just lost his juice
Just as the sizable Democratic House majority makes Jeffries less dependent on anti-Israel lawmakers in his caucus, the next Senate Majority Leader won’t need to rely on Pennsylvania Sen. John Fetterman. For years, Fetterman has been driving fellow Democrats crazy with his cozying up to Republicans, with progressives especially upset over his die-hard support for Israel. Fetterman has even said that the one thing that could cause him to leave the Democratic Senate caucus would be his party turning decisively against Israel.
Had things broken differently, with Democrats grabbing a narrow 51-49 majority in the chamber, Fetterman’s influence would have been hypercharged. Now, not so much. The Democrats no longer need him to keep control of the chamber. So Schumer, should he regain the majority leader role, will have to worry much less about keeping the party’s top pro-Israel cheerleader happy. In 2028, he’ll be up for reelection and highly unlikely to survive the Democratic primary.
5. AIPAC has not found a formula for success
A few years back, the leading pro-Israel lobby decided the best way to counter the initial anti-Israel rumblings in Congress was to jump deep into the campaign fundraising business. Hundreds of millions of dollars later, the number of Israel critics in Congress – especially on the Democratic side of the aisle – has grown, with a fresh batch on the way. Moreover, in many races, anti-Israel candidates and AIPAC critics managed to turn the lobby’s backing into a liability.
Meanwhile, Trump’s seemingly impromptu announcement Tuesday that his administration would end aid to Israel after this year suggests that Republican backing for such support is dropping alongside Democrats’. And Tuesday’s results suggest AIPAC’s strong support for the U.S. and Israeli military strikes against Iran is out of step with the American public and many incoming lawmakers.
All of this indicates that AIPAC has yet to figure out how to manage the anti-Israel turn sweeping through American politics.
6. It was a great night for Jewish presidential hopefuls
U.S. Sen. Jon Ossoff says he isn’t running for president in 2028. But that won’t stop the speculation from skyrocketing after his impressive reelection in Georgia – Georgia?! – with nearly 60% of the vote. More importantly, he probably just grabbed frontrunner status in the race to become America’s first Jewish president. Pennsylvania Gov. Josh Shapiro also registered a similarly sized reelection victory in a state that Trump won just two years ago, but Ossoff – a fierce Trump antagonist and, increasingly, a critic of Israel’s military actions – cemented his rock star status among Democrats this cycle and has demonstrated an ability to bridge the gap between younger progressives and more traditional liberals.
Illinois Gov. JB Pritzker also cruised to reelection. Meanwhile in Michigan, moderate Elissa Slotkin – another senator and likely presidential hopeful (of course, which senator isn’t a presidential hopeful?) – may have at least propped open the door to some progressive support by campaigning hard for Abdul El-Sayed. All four have been highly critical of Netanyahu, with both Ossoff and Slotkin joining most of their fellow Democratic senators in voting in April for a curb on various weapons sales. Both senators have declined to label Israel’s actions in Gaza as genocide.
This article originally appeared on JTA.org.
The post 6 Jewish takeaways from the midterm elections appeared first on The Forward.
