Uncategorized
Germany agrees to record $1.4 billion in annual Holocaust reparations as survivors age
(JTA) – Conditions didn’t seem favorable in early May as Stuart Eizenstat entered annual negotiations with the German government over reparations for the estimated 240,000 remaining Holocaust survivors around the world.
Eizenstat had served as the special negotiator for the Conference on Jewish Material Claims Against Germany since 2009, and had analyzed the country’s economic and political landscape: high inflation, spiraling fuel costs and unprecedented government spending on defense to support Ukraine in its war with Russia. Add to that a German finance minister, Christian Lindner, who was elected less than two years on a platform of budget cuts, fiscal restraint and smaller government.
“We’re dealing with German taxpayer money. That has to be accounted for. And we’ve been in an era in the last couple of years and particularly this year with negative factors that would seem to have an inauspicious impact,” Eizenstat said in an interview.
Yet the compensation package Eizenstat helped secure for the Claims Conference — more than $1.4 billion — was the largest monetary figure agreed to for a single year since German reparations began more than seven decades ago. The figure reflected a recognition that, even as the number of Holocaust survivors dwindles with each passing year, the needs of the remaining survivors are increasing as they age.
Some of the $1.4 billion that Germany agreed to spend will be paid directly to survivors; the bulk will fund social welfare services such as home care and food packages, administered through about 300 agencies across 83 countries. Germany also agreed to boost funding for Holocaust education programs.
“This is perhaps the most productive session we’ve ever had,” Eizenstat said. “And the fact that it has occurred almost 80 years after the war is a testimony to the Claims Conference’s relentless pursuit of justice and the partnership that we’ve had with the German government.”
Total direct compensation to survivors is expected to reach $535 million next year, mostly paid out in pensions to survivors. In addition, negotiations resulted in four more years of hardship payments — direct allocations to survivors who have not qualified for pensions —which were introduced following the start of the COVID-19 pandemic in 2020. More than 128,000 survivors can expect to receive 1,250 euros each, or about $1,360, in 2024, an amount that will go up by 50 euros each year through 2027.
The hardship payments were negotiated on top of the regular Holocaust survivor pensions, and they primarily benefit Jews from the former Soviet Union who were not interned in camps or placed into ghettos and were therefore not included in the pension program. These Jews survived Nazi mobile killing units that murdered more than 1 million Jews, including entire communities, and today are more likely to experience poverty.
Another category of aid has skyrocketed over the past two decades: social services. German spending in this category will reach about $890 million in 2024, an increase of $105 million over last year. Fifteen years ago, the total was less than $50 million.
In 2023, 120,000 survivors received home care, medical transportation and other forms of support through Jewish social service agencies.
“Survivors are getting more frail, and they are needing more hours of care, and more assistance,” said Reuben Rotman, president and CEO of the Network of Jewish Human Service Agencies.
The agencies represented by Rotman’s group keep track not only of the services they have provided to survivors but also of unmet needs. So if a survivor needed 20 hours of care but received only 12 due to funding constraints, the gap would register in data collected by the Claims Conference.
“The Claims Conference goes back to Germany each year and aggregates all the unmet needs for all the organizations that are funding and makes the case for increases. And generally, they’ve been successful in those negotiations,” Rotman said.
Germany also agreed to continue increasing funding for Holocaust education around the world, providing the Claims Conference with about $150 million for educational programs over the next four years. The money is meant to counter findings from recent surveys showing that the public is growing less knowledgeable about the Holocaust as it recedes further into the past.
According to a 2018 survey commissioned by the Claims Conference, nearly half of American adults could not name a single concentration camp and almost a third were under the impression that the number of Jewish victims was far lower than the 6 million who were murdered.
The Claims Conference’s education budget helped pay, for example, for the production of “Son of Saul,” a 2015 Hungarian film set in the Auschwitz concentration camp that won an Oscar for best foreign film.
Exposure to survivors and education about the Holocaust deserve credit for the successful outcome of this year’s negotiations, according to Eizenstat. He noted that in the leadup to the formal meetings, chief German negotiator Luise Hölscher was taken on a tour of the Yad Vashem Holocaust museum in Jerusalem; Polin, a Jewish history museum in Warsaw; and the United States Holocaust Memorial Museum in Washington, D.C.
“I took Luise for three hours before the negotiation and introduced her to three of our survivors who are docents at the Holocaust Memorial Museum,” Eizenstat said. “It really gave her a historical sense of the Holocaust, but also how much these funds mean to the dignity of survivors.”
Later this year, the Claims Conference will release what it says is the most comprehensive demographic report on survivors ever, detailing where they live, broken down by country and city.
—
The post Germany agrees to record $1.4 billion in annual Holocaust reparations as survivors age appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
The PA Just Made More ‘Pay-for-Slay’ Payments; Here’s How the US and EU Could Stop It
The opening of a hall that the Palestinian Authority named for a terrorist who killed 125 people. Photo: Palestinian Media Watch.
Palestinian Media Watch (PMW) reported yesterday that the Palestinian Authority (PA) is continuing its Pay-for-Slay payments outside the PA areas, beyond US and EU donor oversight.
Families in Jordan and Syria confirmed the salaries were paid earlier this week. Yesterday, families in Lebanon also reported receiving their Pay-for-Slay payments. Families in Egypt were told to expect the payments, “Thursday or the beginning of next week.”
So, how is the PA keeping these monthly terror salaries flowing without triggering EU and US scrutiny?
The PA’s own budget exposed the foreign Pay-for-Slay payments
The PA’s 2017 budget book included a breakdown of how many “Martyrs and wounded” families receive monthly allowances — both inside and outside PA-controlled areas. (The PA has not published the figures about the number of Martyr family recipients since 2017.)
Although the file is no longer available online, PMW downloaded it at the time.
The relevant section on page 622 states:
13,500 families of Martyrs and wounded received monthly allowances. The Institution [for Care of the Families of the Martyrs and the Wounded] pays monthly allowances to the families of the Martyrs and the wounded through the institution’s branches abroad.
The budget continues:
21,500 families of martyrs and wounded inside the homeland (the PA areas and Israel) received allowances. Providing financial allowances to the families of the Martyrs and the wounded inside the homeland through the institution’s branches.
This was the PA admitting — in its budget — that it maintained an organized foreign-branch system to pay 13,500 terror “allowances” outside the “homeland.”
The minimum foreign Pay-for-Slay total: NIS 18.9 million per month
Under PA regulations, the minimum monthly payment to “Martyrs’ families” is 1,400 shekels.
The 2017 figure for overseas recipients:
- 13,500 families × 1,400 shekels = 18,900,000 shekels per month
This figure of 18.9 million is clearly a minimum for 2026:
- Payments rise based on family status (+400 shekels for a wife and +60 shekels for each child). For simplicity, PMW has ignored the extras.
- The number of eligible “Martyrs” families has certainly increased since 2017.
- PMW did not calculate the exiled Palestinian released terrorist prisoners who have continued to receive monthly payments.
The method: The PA hides foreign payments under the PLO heading
This money avoids EU and US donor scrutiny because the PA does not pay terrorists’ families outside the country through the PA’s local Commission of Prisoners. Instead, the PA routes payments through the PLO, where donors are not demanding transparency.
Donors scrutinize PA payments; donors do not scrutinize PLO payments. The PA exploits that gap.
Looking at the PA transfers to the PLO in 2025 confirms PMW’s analysis.
In 2025, the PA reported transferring to the PLO 269,434,600 shekels, averaging 22.5 million shekels per month, listed as “transfer expenses” — the budget category used to describe the terrorist payments.
That number aligns cleanly with what the PA already documented in 2017:
- Foreign terror payments in 2017 were NIS 18.9 million/month (minimum)
- A 2025 monthly transfer average of NIS 22.5 million/month to cover these “transfer expenses” reflects an expected increase over eight years
Case study: Ahlam Tamimi — paid in Jordan, protected from scrutiny
This month, Ahlam Tamimi should have received 6,000 shekels, bringing her total PA salary since arrest to 1,158,800 shekels.
Tamimi is one of the most notorious freed terrorists. She orchestrated the Sbarro restaurant bombing, in which 15 people — including 8 children — were murdered. Two victims were US citizens. After being released in the Gilad Shalit deal, Tamimi was exiled to Jordan.
According to PA law, released prisoners continue receiving monthly salaries. Tamimi has therefore continued receiving her PA salary while living outside PA areas. As a celebrated PA figure, there is no reason her payment would have stopped, meaning she certainly would have received her salary this week with the thousands of other Jordanian Pay-for-Slay recipients.
If the US and EU want to seriously eliminate Pay-for-Slay, they must stop ignoring PA transfers to the PLO.
PMW recommends that the US and EU demand full disclosure of the recipients of “transfer expenses” in the PLO’s budget, including the names and countries of where the PA is paying terrorists and their families beyond donor oversight.
As long as the donors turn the other way and ignore the foreign payments, even the PA “reform” of Pay-for-Slay will remain a sham, and Pay-for-Slay will continue, on schedule, every month.
The author is the Founder and Director of Palestinian Media Watch, where a version of this article first appeared.
Uncategorized
Chabad attack suspect had previously sought ‘spiritual guidance’ from rabbi
The 36-year-old man arrested after repeatedly crashing into the entrance of the Chabad-Lubavitch world headquarters in Brooklyn on Wednesday night has a history of engaging with Chabad.
Rabbi Levi Azimov, who leads Chabad of South Brunswick in New Jersey, said the suspect, who has not yet been identified by police, attended a Purim service at Chabad in March of last year. He visited there twice more, seeking spiritual guidance, Azimov told the Forward.
“I was able to talk to him for a few minutes and see that he’s not exactly stable,” Azimov said.
Video confirmed by eyewitnesses shows the suspect repeatedly ramming his grey Honda sedan into the doors at 770 Eastern Parkway in the Crown Heights neighborhood, the main headquarters of the Chabad movement and one of the most recognized Jewish buildings in the world.
The video shows the driver yelling at bystanders to move out of the way before he drove down a ramp leading to the doors.
Video from Daniel David Yeroshalmi via Storyful:
Police arrived at the scene around 8:45 p.m. and arrested the individual. There were no reported injuries. A bomb squad conducted a sweep of the vehicle and found no explosive devices, police said.
According to Chabad spokesperson Yaacov Behrman, the suspect had arrived at 770 Eastern Parkway earlier in the night and removed two metal bollards that block cars from going down the driveway toward the building.
The incident took place on the 75th anniversary of the date that Rabbi Menachem Mendel Schneerson became the leader of the Lubavitch movement. Thousands were gathered Wednesday night at the movement’s headquarters — Schneerson’s former home.
Rabbi Motti Seligson, a spokesperson for the movement, said on X that the ramming “seems intentional, but the motivations are unclear.” The evening’s festivities would carry on elsewhere undeterred, he said. Rabbi Mordechai Lightstone, Chabad’s social media director, said in a post on X that the attack did not appear to be antisemitic.
The attack follows a rash of antisemitic incidents across the city. On Tuesday, a rabbi was punched in Forest Hills, Queens, and last week, a playground frequented by Orthodox families in the Borough Park neighborhood in Brooklyn was graffitied with swastikas two days in a row. In both incidents, the suspects have been arrested. Antisemitic incidents accounted for 57% of reported hate crimes in New York City in 2025.
The incident is being investigated as a hate crime, said Police Commissioner Jessica Tisch.
Additional reporting by Jacob Kornbluh and Louis Keene.
The post Chabad attack suspect had previously sought ‘spiritual guidance’ from rabbi appeared first on The Forward.
Uncategorized
Shiri Shapira’s Yiddish stories reflect the anxieties of millennials
שירי שאַפּיראַס ליטעראַרישע שאַפֿונג איז שױן באַקאַנט די לײענערס פֿון „פֿאָרװערטס“. די העלדן פֿון אירע דערצײלונגען, װאָס זײַנען אַרײַן אינעם בוך „די צוקונפֿט“, זײַנען ישׂראלדיקע מענער און פֿרױען פֿון אַ גאַנץ יאָר, די מחברטע בתוכם. זײערע דאגות זײַנען װעגן פּרנסה, משפּחה, געזונט און וכּדומה. אָבער הינטער אָט דעם טאָג־טעגלעכן שטײגער שטעקט אַ נײַע פּערזענלעכע דערפֿאַרונג, װאָס אַנטפּלעקט זיך אין אַ קריטישן מאָמענט און עפֿנט אָפֿט מאָל אַ נײַע תּקופֿה אין זײער לעבן.
בײַם 13־יאָריקן מײדל אין דער דערצײלונג „די צוקונפֿט“, װאָס עפֿנט דאָס בוך, האָט זיך די נײַע תּקופֿה אָנגעהױבן אין 2001. די טעראָר־אַטאַקע אױף ניו־יאָרק האָט זיך צונױפֿגעפֿאַלן מיט אַ טעראָר־אָנפֿאַל אין איר שטאָט:
„אין יאָר 2001 איז געקומען דער ערשטער טעראָר־אָנפֿאַל אין אונדזער שטאָט. די השפּעות אויפֿן טאָג־טעגלעכן לעבן זענען געווען גרויס. מע האָט אָנגעפֿירט אָנסופֿיקע שמועסקרײַזן צום אָנדענק פֿון איין קרבן פֿון אונדזער שול, וועמען איך האָב ניט געקענט; יעדן פֿרימאָרגן האָב איך געדאַרפֿט קוקן אויף זײַן שמייכלענדיק, פּרישטשעוואַטע פּנים אויפֿן בילד, וואָס מע האָט געהאַט פֿאַרגרעסערט און אויפֿגעהאָנגען לעבן דעם שולטויער.“
אַזױ האָט דאָס יאָר 2001 אַרײַנגעבראַכט די „טעראָר־אָנפֿאַלן פֿון דער צוקונפֿט […] הױך ביז אין הימל אַרײַן, גלאַנציקע, זילבערנע“, װאָס זײַנען געװאָרן אַ באַשטאַנדטײל פֿון דער נײַער טאָג־טעגלעכקײט אי פֿאַר שאַפּיראַ אי פֿאַר מדינת־ישׂראל אי פֿאַר דער גאַנצער װעלט.
דאָס װאָרט „צוקונפֿט“ איז סײַ דער טיטל פֿונעם גאַנצן בוך און סײַ דאָס קעפּל פֿון דער ערשטער און דער לעצטער דערצײלונג. דער דאָזיקער באַגריף דינט װי אַ שליסל צו שאַפּיראַס שאַפֿונג. בײַ דער מחברטע און אירע העלדן איז די צוקונפֿט געפֿערלעך און אומזיכער. אַזאַ מין געפֿיל שפּיגלט אָפּ די אַלגעמײנע שטימונג פֿונעם „מילעניאַל“ דור (געבױרן צװישן די 1980ער און 1990ער יאָרן), צו װעלכן זי געהערט.
„די צוקונפֿט“ איז אױך דער נאָמען פֿון אײנער פֿון די װיכטיקסטע ייִדישע צײַטשריפֿטן, װאָס איז פּובליקירט געװאָרן אין ניו־יאָרק צװישן די יאָרן 1892 און 2010. אין אַ קאַפּיטל זכרונות דערצײלט שאַפּיראַ װעגן דעם, װי זי האָט קאַטאַלאָגירט אַרטיקלען פֿונעם דאָזיקן זשורנאַל פֿאַרן ייִדישן ביבליאָגראַפֿישן פּראָיעקט אינעם העברעיִשן אוניװערסיטעט אין ירושלים. אַזױ בױט זי אַ טעמאַטישע בריק צו ייִדיש, װאָס פֿאַרנעמט אַ חשובֿן טײל פֿון איר לעבן.
לכתּחילה האָט זי געהאָפֿט, אַז זי װעט קענען לײענען די צײַטשריפֿט און „זיך לערנען אָן אַ שיעור וועגן ייִדישער געשיכטע.“ אָבער אַנשטאָט דעם האָט זי געלײענט די טאָגלעכע נײַעס װעגן טעראָריסטישע אָנפֿאַלן אין ישׂראל בעת דער אַזױ־גערופֿענער „יחידים־אינטיפֿאַדע“. די ישׂראלדיקע הײַנטצײַטיקײט מאַכט בטל דעם שײנעם צוקונפֿט־חלום פֿון די אַמאָליקע ייִדישע סאָציאַליסטן: „ווער רעדט נאָך וועגן עפּעס אַ צוקונפֿט? די צוקונפֿט איז שוין אַ געוועזענע זאַך.“
שירי שאַפּיראַ פֿאַרמאָגט אַ שאַרפֿן חוש פֿאַר צײַט און הײַנטצײַטיקײט. די צײַט אין אירע מעשׂיות פֿליסט כּסדר מאָנאָטאָן אָבער צומאָל ברענגט זי אַרײַן בײַטן אינעם לעבן פֿון יחידים און פֿונעם כּלל. די סתּירה צװישן דעם גלײַכמעסיקן צײַטגאַנג און דעם פּלוצעמדיקן צײַטבראָך פֿילט מען ספּעציעל שאַרף אין ישׂראל. יעדער טאָג טראָגט אין זיך אַ פּאָטענציעלע סכּנה.
װי אַזױ קען אַ פּשוטער בשׂר־ודם זיך געבן אַן עצה אין דעם הײַנטיקן פּאָליטישן װירװאַר? װאָס איז טאַקע די נאַטור פֿון דער צײַט?
שאַפּיראַ דערמאָנט זיך: „מיידלווײַז האָב איך געהאַט אַ רושם, אַז פֿאַר דער פֿאַרגאַנגענהייט בין איך אָנגעקומען צו שפּעט, און אַז פֿאַר דער צוקונפֿט טויג ניט קיין מענטש, וועמענס פֿאַרגאַנגענהייט איז אים פֿאַרווערט.“ אַ סבֿרא, אַזאַ מין קשיות האָבן זי געשטױסן צו שטודירן פֿילאָסאָפֿיע אינעם אוניװערסיטעט.
דער פֿילאָסאָפֿישער יסוד איז װיכטיק פֿאַרן פֿאַרשטײן שאַפּיראַס ליטעראַרישער שאַפֿונג. אָבער װי אַ געניטע שרײַבערין קען זי קונציק אַרײַנפֿלעכטן די פֿילאָסאָפֿישע חקירות אינעם נאַראַטיװן לײַװנט פֿון אירע דערצײלונגען.
שאַפּיראַס העלדן לעבן אין ישׂראל און רעדן העברעיִש. לרובֿ קענען זײ ניט קײן ייִדיש. זי אַלײן איז אַ העברעיִשע שרײַבערין װאָס האָט איבערגעזעצט אַ היפּשע צאָל ליטעראַרישע װערק פֿון דײַטשיש אױף העברעיִש. איז אױף װאָס דאַרף מען ייִדיש? אַן ענטפֿער אױף אַזאַ פֿראַגע לאָזט זיך געפֿינען אין אירע דערצײלונגען.
דאָס עלטערע פּאָרפֿאָלק בני און דליה, אין דער דערצײלונג „ערדציטערניש“, האָט איבערגעלעבט אַן ערדציטערניש אין ירושלים. זײער מאָדערנע דירה איז ניט געשעדיקט געװאָרן, אָבער אַ סך געבײַדעס אינעם פּאַלעסטינער פּליטים־לאַגער שואַפֿאַט אינעם מזרחדיקן טײל פֿון דער שטאָט זײַנען יאָ חרובֿ געװאָרן און אַרום 700 מענטשן זײַנען אומגעקומען. זײער אַראַבישע אױפֿראַמערין איז פֿאַרפֿאַלן געװאָרן און קײנער װײסט ניט, װאָס עס איז מיט איר געשען.
בײַ דעם פּאָרפֿאָלק גייט דאָס לעבן װײַטער װי פֿריִער. זײ האָבן אין גיכן פֿאַרגעסן אָן דער אױפֿראַמערין, בפֿרט אַז זײ האָבן אַפֿילו ניט געװוּסט, װי אַזױ מען זאָל אַרױסרעדן איר נאָמען. ייִדן און אַראַבער זײַנען תּושבֿים פֿון דער אײגענער שטאָט אָבער באַװױנען פֿאַרשײדענע װעלטן.
יעדן אָװנט עסן בני און דליה װעטשערע, קוקן אַ טעלעװיזיע־פּראָגראַם און כאַפּן בעת־מעשׂה אַ דרעמל. אָבער עפּעס נײַס קומט טאַקע פֿאָר אין זײער לעבן. זײ פֿאַרשרײַבן זיך אױף ייִדיש־קורסן. כאָטש זײ געדענקען כּמעט גאָרנישט פֿון ייִדיש, װאָס זײערע עלטערן האָבן אַ מאָל גערעדט האָפֿן, אַז „זיי וועלן זיך לערנען כאָטש עפּעס, איידער סע קומט דאָס קומעדיקע ערדציטערניש.“
דאָס ערדציטערניש דינט װי אַ מעטאַפֿאָר פֿאַר דראַמאַטישע און טראַגישע געשעענישן, װאָס טרעפֿן זיך אין ישׂראל. אַזוינע אומגליקן רײַסן איבער דעם מאָנאָטאָנעם צײַטגאַנג אָבער אין גיכן גײט דאָס לעבן װײַטער װי פֿריִער. און אין די דאָזיקע מאָמענטן קומט ייִדיש אַרײַן װי אַ מין געשפּענסט פֿון דער ייִדישער געשיכטע, בײַ װעמען מען קען אָנלערנען „כאָטש עפּעס“ פֿאַרן קומעדיקן איבערבראָך.
שאַפּיראַ דערמאָנט זיך װעגן אַ געפֿיל, װאָס האָט זי מײדלװײַז באַאומרויִקט: „איך בין געווען גאָר יונג און האָב געמיינט, אַז אַלע מענטשן אַחוץ מיר געבן זיך אַן עצה אין אַלע פֿאַלן, אַז אַלע זענען גוט פֿאַרוואָרצלט אין זייער לעבן, און נאָר איך שוועב אין דער לופֿטן, ניט וויסנדיק וווּ זיך אַהינצוטאָן.“ און דװקא ייִדיש שאַפֿט אַ מין גײַסטיקן מקום־מלקט װוּ מען קען „זיך אַהינטאָן“ און געפֿינען היסטאָרישע װאָרצלען.
צומאָל װערט שאַפּיראָס טאָן ביטער־איראָניש, בפֿרט װען ס׳גײט װעגן דעם לײדיקן גורל פֿונעם שרײַבער אין דער הײַנטיקער געזעלשאַפֿט. די העלדין פֿון דער דערציילונג „זעלבסטפּאָרטרעט װי אַ העברעיִשע שרײַבערין“ חלומט װעגן אַן אידעאַלן לײענער:
„ער קומט צום אָוונט לכּבֿוד מײַן ערשט בוך, מײַן דעביוט. […] דאָ זיצט אַ מאַן, שיין ווי די וועלט, און הערט זיך צו צו מײַן פּלאַפּלערײַ וועגן דער שווערער,
אויסגעצויגענער אַרבעט אויפֿן טעקסט, אַפּלאָדירט ענערגיש, ווען די מוזיקערס ענדיקן זייער טייל.“
דער מאַן האָט צװײ מאָל איבערגעלײענעט איר בוך און האָט טיף פֿאַרשטאַנען איר נשמה. זײער באַגעגעניש ענדיקט זיך אין בעט: „דערגרייכנדיק צום שפּיץ, לאָזט ער אַרויס אַ זיסן זיפֿץ, אַ זאַטן געזאַנג, ווי אַן ענטוזיאַסטישע, שאַרפֿזיניקע רעצענזיע.“
שאַפּיראַס דערצײלונגען זײַנען פֿײַנע מוסטערן פֿון דער עכטער ערנסטער ליטעראַטור, װאָס זוכט ענטפֿערס אױף די הײסע פֿראַגן פֿונעם מענטשלעכן קיום. זײ שפּיגלען אָפּ די איצטיקע צײַט װי אַ פֿליסיקער מאָמענט פֿונעם גרױסן היסטאָרישן איבערבראָך.
The post Shiri Shapira’s Yiddish stories reflect the anxieties of millennials appeared first on The Forward.