Uncategorized
How one special Pink Day helps save and support cancer patients
When Rachel Wojnilower was an undergraduate at American University in Washington, D.C., she did all kinds of activities with her Jewish sorority, Alpha Epsilon Phi. Now 36, Wojnilower has let most of them fade from memory.
But in retrospect, one in particular stands out.
That’s because about five years after graduating, Wojnilower got married and underwent genetic testing along with her husband as they both prepared for future children. They were surprised when they each tested positive as carriers of a potentially dangerous mutation, and even more so when Wojnilower learned, after additional testing, that she also carried a mutation in the BRCA1 gene.
Such mutations, which are 10 times more common among Ashkenazi Jewish men and women than among the general U.S. population, significantly elevate the risks for breast cancer and ovarian cancer, and also increase the risks for melanoma, pancreatic and prostate cancers.
Without any intervention, there was a 50-50 chance that the couple would pass down this dangerous mutation to their children. Wojnilower didn’t know what to do.
“As you can imagine, my stress and anxiety levels were through the roof,” Wojnilower recalled. “I didn’t know a single person who had ever gone through this before.”
Then she remembered one of the volunteer opportunities she had done with Alpha Epsilon Phi: a fundraising drive for Sharsheret, the national Jewish breast cancer and ovarian cancer organization.
Wojnilower reached out to Sharsheret and spoke to one of organization’s social workers, who explained more about the mutation and what measures she could take to protect her health and that of her future children. The social worker connected Wojnilower with a trained peer supporter — another young woman who had had a very similar experience.
Ultimately, Wojnilower and her husband decided to pursue pre-implantation genetic diagnosis (PGD) — a cutting-edge procedure used with in-vitro fertilization (IVF) to screen embryos. This enabled them to identify which embryos were lower-risk and thereby reduce the chances of passing on the BRCA mutation.
Wojnilower has since given birth to two healthy children, both free of the genetic mutations that she and her husband carry.
“That’s really the essence of what we do at Sharsheret, which is Hebrew for the word chain. We are connecting women, families, and communities to each other and to life-changing and, quite frankly, lifesaving resources,” said Jordana Altman, Sharsheret’s director of marketing and communications. “Whatever the issue may be, you’re not alone, and we have skilled trained professionals and a community of thousands who together form a chain of support and information.”
Sharsheret Pink Day events, like this student-run fundraiser at Binghamton University, now take place at more than 150 college campuses, Jewish day schools and companies around the world. (Courtesy of Phi Mu Chapter of Alpha Epsilon Phi at Binghamton University)
In the years since Wojnilower was a student, Sharsheret has expanded its activities on college campuses and in Jewish day schools much more widely. One centerpiece of Sharsheret’s activities on campus is Sharsheret Pink Day — an annual day in February dedicated to the cause during which students and faculty dress in pink and undertake other activities to raise awareness of the risks for breast cancer and ovarian cancer as well as Sharsheret’s critical support programs.
The goal of Pink Day is to engage young people to participate in activities that they will remember later in life so that when one of them confronts a cancer-related challenge or helps someone who is, they’ll remember the resources Sharsheret offers. This year, Sharsheret hosted Pink Day activities around the United States at college campuses, Jewish high schools and day schools.
“We are planting seeds about Sharsheret,” said Ellen Kleinhaus, Sharsheret’s regional director of education and outreach. “While today you may only need Sharsheret to better understand your risk, you or someone you love will need Sharsheret for support in the future. There isn’t a family or a community out there that is not touched by breast cancer or ovarian cancer.”
Pink Day’s origins can be traced to 2006, when a New Jersey Jewish high school organized a dedicated day for students to support Sharsheret by wearing pink and sharing resources with their parents.
“It was such a memorable part of my high school experience,” said Tzvi Solomon, one of the students who initiated Sharsheret Pink Day. “People really rallied around it.”
Solomon was so inspired by the event that when he went to Israel for his gap year, he asked peers in the United States and Israel to bring Pink Day to their schools. Now an international initiative, the program engages thousands of participants at more than 150 schools and companies globally.
“I think it’s a reflection of our community being sensitive and recognizing the importance of having an organization like Sharsheret,” said Solomon, whose young son wore a pink shirt to school on this year’s Sharsheret Pink Day.
Amanda Goldsmith, 28, has been involved with Sharsheret since her Jewish day school hosted a Pink Day. Years later, while attending New York University, Goldsmith remembered Sharsheret when her parents called her one morning to inform her that her mother had just been diagnosed with breast cancer. Goldsmith immediately turned to Sharsheret for help and information, and she referred her mother to the organization’s peer support network.
During her mother’s treatment, Goldsmith vowed that once her mother was cancer free she’d start an initiative to get college students in New York City more involved with Sharsheret. She ended up establishing a local student board for the organization in New York City.
On Sharsheret Pink Day last year, Goldsmith, a human resource professional, implemented Wear Pink at Work, where her colleagues gave a $5 donation to Sharsheret and wore pink to the office. Her family also established a new Sharsheret program for young adults called YAD: The Young Adult Corner, which helps young adults understand their loved ones’ diagnoses, provides peer support and manages a website about cancer for young adults.
“It’s really just about spreading Sharsheret’s mission because they do so much good for so many people,” said Goldsmith, whose mother is now cancer free. “Pink Day might seem like something relatively small, but it’s hugely important.”
To learn more about Sharsheret, YAD: Young ADult Caring Corner or Sharsheret Pink Day 2024, email info@sharsheret.org.
—
The post How one special Pink Day helps save and support cancer patients appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Christopher Nolan’s ‘Odyssey’ is a Talmud-quoting, Tisha B’Av epic
“Before there were Jews… there was ‘The Odyssey,’” a theater manager infamously posted on a marquee in Portland, Oregon.
While the mythic, Bronze Age events recounted in the blockbuster film likely never transpired, Homer’s epic poem is by any measure younger than the Jewish people. And Christopher Nolan’s Odyssey, now a proxy for a pitched battle over the essence of Western civilization, could not exist as it is without the Jews. Indeed, whether it knows it or not, it is telling a foundational story of our history.
Much of the criticism surrounding the film, which managed to agitate classicists from its first set photos of Matt Damon in a crested Grecian helmet (not a period-accurate Mycenaean boar-tusk ensemble) and bigots of all stripes with its casting of a trans man and people of color, has shifted since its release just before Tisha B’Av, taking aim at the film’s ideas and how they may clash with those of antiquity’s.
“Did you Christianize The Odyssey?” podcaster Zhong Shu asked Nolan in a now-viral interview.
Nolan explained that he was drawn to the ancient ethic of “xenia,” called “Zeus’ Law” in the film. In the Greek conception, this means welcoming guests because you never know if they may be a God. In Nolan’s blockbuster it’s described as treating others how you would be treated. When the law is breached, society as we know it comes undone, leading to our hero’s atonement and qualms that seem at odds with his traditional characterization.
While Nolan’s understanding mirrors the Christian Golden Rule, which itself is antedated by statements in the Torah and by Hillel, his vision of civilizational ruin when it is trespassed is more central to Judaism. Odysseus laments that, by creating the Trojan horse, and exploiting the code of hospitality to launch a massacre, he has broken something.
“To burn the walls of Troy is to burn the world entire,” Damon’s Odysseus tells Anne Hathaway’s Penelope. This is more or less a paraphrase from Talmudic wisdom: “To destroy one life is to destroy the world entire,” and its more recognizable corollary, “to save one life is to save the world entire.”
The Hebrew Bible is rife with examples of hospitality in extremis. In Sodom, Lot offers his daughters to a mob of rapists rather than have them violate his heavenly guests. The result: a destroyed city and a wife reduced to a table condiment. (Just before, Abraham fed these visitors, plus another angel of God.)
But watching the film Tuesday, I was reminded of another story. Remember when I mentioned Tisha B’Av, the holiday marking the destruction of Judaism’s ancient capital?
Our tradition teaches that the second temple fell because a man holding a banquet in Jerusalem kicked out his enemy, a fellow by the name of Bar Kamtza. Humiliated by his host, Bar Kamtza plots his revenge. He goes to Caesar and tells him the Jews are conspiring against his rule. To prove it, Bar Kamtza, like the wily Odysseus, concocts a ruse, suggesting the Romans send a sacrifice to the rabbis and see if they offer it.
They don’t, as Bar Kamtza blemishes the animal, making it unfit for offering.
In The Odyssey, the famous gift horse is presented as a tribute to Athena. Its blemish is the fighting force it hides inside, ready to sack the city.
The upshot of the rejected temple sacrifice was the razing of Jerusalem at the hands of the Romans. The temple is desecrated, in much the way the temple of Athena is in the film.
Christian theology doesn’t argue quite so forcefully that the violation of the Golden Rule augurs a civilizational collapse. Quite the contrary today, where xenophobia and whispers of Great Replacement — akin to the trade-wind rumors of sea peoples in Nolan’s film — have taken root in the Evangelical right. (Ezra Klein, and really anyone attuned to commentary as subtle as IMAX subwoofers, picked up on this tension.)
Jewish history tells us we fare poorly in places where the stranger isn’t welcome.
In a departure from the text, Nolan ends Odysseus’ wandering with his voluntary exile. He sails west, predicting a benighted age to come, where his exploits will be sung as men lose the ability to write.
Our story ends on a similarly bleak, yet hopeful note.
When Jerusalem fell, Rabban Yohanan ben Zakkai devised his own deception, sneaking past the city walls in a casket (before he was let out, zealots wanted to stab the bier, recalling the Trojans’ stabbing of the horse).
But before Yohanan can make his escape he’s intercepted by the general Vespasian, who he mistakenly refers to as the emperor. Vespasian offers a correction, but almost instantly a messenger confirms this designation, telling him Caesar died and named him his successor. Regarding Yohanan’s mistake as prophecy, he offers him a request.
Jerusalem had fallen, self-determination was unrealistic, and so Yohannan asks for the city of Yavneh and its sages. From there our modern history began, literacy thrived and a dark age was subdued.
The Temple and Troy have yet to be rebuilt, but their legends live on.
The post Christopher Nolan’s ‘Odyssey’ is a Talmud-quoting, Tisha B’Av epic appeared first on The Forward.
Uncategorized
Antisemitic incidents in Britain rose 21% in first half of 2026, remaining near record levels
(JTA) — Britain’s antisemitism watchdog says it received reports of nearly 2,000 incidents in the first half of 2026 — the second-most its recorded ever for the time period, following only the first half of 2024.
The new figures released Wednesday by the Community Security Trust represent a 21% increase in reported incidents over the same time period last year, which followed a surge in the early months of the war in Gaza that started when Israel attacked Hamas on Oct. 7, 2023.
Watchdogs in multiple countries have recorded surging antisemitism since and say the numbers portend an unsettling new normal when it comes to Jewish safety and security.
The increase in antisemitic incidents from January to June in Britain was driven, the CST found, by both violent attacks and a sharp rise in online abuse. While the largest category of incidents recorded was abusive behavior, which accounted for more than four-fifths of all reported incidents, the group also recorded a record number of assaults for any January-to-June period, while incidents affecting synagogues, schools and other Jewish institutions also reached new highs.
The CST has tracked, reported on and published antisemitic incidents since 1984.
Among the incidents highlighted in the report were the April stabbing of two visibly Jewish men in London’s heavily Orthodox Golders Green neighborhood, which British authorities treated as a terrorist attack, and a series of arson attacks targeting synagogues and Jewish organizations, including the destruction of ambulances belonging to the volunteer Jewish emergency service Hatzolah.
The report also cited suspected hostile activity linked to Iranian intelligence targeting Britain’s Jewish community. CST said the U.S-Israel war with Iran coincided with another spike in antisemitic incidents.
“These attacks are directed against British Jews but they are also attacks on Britain and our society,” CST’s chief executive, Mark Gardner, said in a statement, adding that the incidents should “concern everyone who cares about Britain and the threats against it, whether state-directed from Iran, or internally driven by Islamist, far Right, far Left, or other ideological extremes.”
The findings come as the British government has expanded funding for security at Jewish institutions following a series of violent attacks over the past year. Following the release of the report, Policing Minister Sarah Jones said, “Antisemitism goes against our country’s values and I will do everything in my power to protect our Jewish communities.”
CST compiles its statistics from incidents reported directly to it as well as cases recorded by police and other agencies. CST reviews each report before including it in its database. It says it does not include reports of anti-Israel rhetoric or activity that do not also include “explicit anti-Jewish language, targeting, or motivation.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Antisemitic incidents in Britain rose 21% in first half of 2026, remaining near record levels appeared first on The Forward.
Uncategorized
In praise of difficult languages
די גאַנצע וועלט מיינט, אַז לערנען זיך ענגליש איז גרינג ווײַל ענגליש האָט אַזוי ווינציק סופֿיקסן: כּמעט אַלע סובסטאַנטיוון פֿורעמען דעם פּלוראַל אויף -s; ווערבאַלע קאָניוגאַציעס זענען זייער פּשוט; נישטאָ קיין גראַמאַטישער מין, בשעת פֿראַנצייזיש און שפּאַניש האָבן צו צוויי גראַמאַטישע מינים און רײַכע ווערבאַלע קאָניוגאַציעס.
וואָס שייך דײַטשיש און ייִדיש האָבן זיי אַלץ וואָס פֿראַנצייזיש און שפּאַניש, ווי אויך דרײַ גראַמאַטישע מינים, דרײַ אָדער פֿיר בייגפֿאַלן און כּלערליי פֿלעקסיעס (סופֿיקסן וואָס בײַטן דעם גראַמאַטישן טײַטש פֿון אַ זאַץ; grammatical inflections בלע״ז). וועגן לאַטײַן און די סלאַווישע לשונות שמועסט מען נישט: אַלץ וואָס אין דײַטשיש און ייִדיש, אָבער אויך פֿינעף, זעקס אָדער גאָר זיבן בייגפֿאַלן.
איז דאָך קלאָר ווי דער טאָג, אַז ענגליש איז דאָס גרינגסטע. וואָס דאַרפֿט איר מער? בער באָראָכאָוו, דער ייִדישער פֿילאָלאָג און טעאָרעטיקער פֿון דער ציוניסטישער אֵרבעטער־באַוועגונג (1881־1917), האָט נאָך געשריבן אין שמואל ניגערס „פּנקס“ (1913), אַז צוליב דעם וואָס די ענגלישע גראַמאַטיק איז אַזוי פּשוט איז ענגליש איינע פֿון די פּראָגרעסיווסטע שפּראַכן, און אַז הלוואַי וואָלט מאַמע־לשון געגאַנגען מיטן זעלביקן וועג און פֿאַרלוירן זײַנע איבעריקע סופֿיקסן: „דער געזעץ פֿון אַנאַליטישער שפּראַך־פֿאַראיינפֿאַכונג דריקט זיך בולט אויס סײַ אין די סעמיטישע, סײַ אין די [אינדאָאייראָפּעיִשע] פּראָגרעסיווסטע, די פֿאָלקסטימלעכסטע און צום מייסטן אַנאַליטישע שפּראַכן פֿון אונדזער צײַט: נײַ־פּערסיש, ענגליש, פֿראַנצייזיש און — ייִדיש“.
נו, מי לנו גדול כּבאָראָכאָוו, אָבער דאָ בין איך מיט אים מחולק: דאָס האָבן אַ שפּאָרע צאָל פֿלעקסיעס איז דווקא נישט קיין חסרון, נאָר גאָר אַ מעלה. פֿאַר וואָס?
לאָמיר אָנכאַפּן פּויליש. אמת, דער אָנהייבער מוז פֿאַרגעדענקען אָן אַ שיעור פֿאָרמעס: פֿלעקסיע פֿון סובסטאַנטיוון, ווערבן, אַדיעקטיוון, פּראָנאָמען און נאָך און נאָך, ווי אויך די דרײַ גראַמאַטישע מינים. אויף ענגליש, ווידער, דאַרף מען כּמעט גאָרנישט פֿאַרגעדענקען — עטלעכע אומרעגולערע סובסטאַנטיוון און אַ צאָל אומרעגולערע ווערבן. אָבער פֿאַר דער טירחה בײַם לערנען זיך פּויליש קריגט מען אַ „פֿעטן ביסן“: מע קען דאָס פֿאַרגלײַכן מיטן טעאַטער און מיטן קינאָ.
איז אַזוי: אַז איר זעט אַ פּיעסע אָדער קוקט אַ פֿילם דאַרפֿט איר דרינגען פֿון די טווּנגען ווער ס׳איז ווער: ווי די פּאַרשוינען הייסן, ווער ס׳האָט די הויפּטראָלע און ווער די קלענערע ראָלעס. טייל מאָל ווילט זיך זען די פֿאָרשטעלונג אַ צווייט מאָל כּדי בעסער צו פֿאַרשטיין דעם אָנהייב פֿונעם סיפּור־המעשׂה. אַזוי איז אויף ענגליש. כ׳ווייס נישט ווי איר, אָבער נישט איין מאָל מוז איך איבערלייענען אַ קעפּל אין אַ צײַטונג צוויי צי אַפֿילו דרײַ מאָל איידער איך פֿאַרשטיי עס, וואָרן מע דאַרף ערשט דערקענען וואָסער וואָרט ס׳איז אַ סובסטאַנטיוו, וואָסער אַן אַדיעקטיוו, וואָסער אַ ווערב. אויף ענגליש קען דאָך איין וואָרט זײַן אַלע דרײַ געווענדט אינעם קאָנטעקסט, און די מאָרפֿאָלאָגיע, ד״ה די פֿאָרעם פֿונעם וואָרט, העלפֿט גאָר נישט.
אויף פּויליש, ווידער, דאַרפֿט איר גאָרנישט דרינגען. מע דערקענט גלײַך וואָס ס׳איז דער סובסטאַנטיוו, וואָס ס׳איז דער ווערב און וואָס ס׳איז דער אַדיעקטיוו. ס׳איז אַזוי ווי אין טעאַטער אָדער אין קינאָ וואָלטן די אַקטיאָרן געטראָגן אויף זיך שילדן מיט אַלע פּרטים: „איך בין משה גאָלדבערג, דער הויפּטהעלד פֿון דער מעשׂה“, „איך בין דער צווייט וויכטיקסטער“ אד״גל. מע דאַרף אַפֿילו נישט קענען אַלע פֿלעסקיעס — אויב מע קען האַלב איז גענוג צו פֿאַרשטיין אַ זאַץ אָדער אַ צײַטונגקעפּל. מע דאַרף גאָר נישט דרינגען; די גאַנצע אינפֿאָרמאַציע האָט מען אונטער דער האַנט און פֿאַר די אויגן.
ייִדיש האָט, פֿאַרשטייט זיך, נישט אַזוי פֿיל זיך אויסצולערנען ווי פּויליש, אָבער גענוג, אַז דאָס קענען זיי אויסנווייניק איז שווערלעך; אָבער פֿאַרשטיין אַ זאַץ איז ווײַטער גרינגער ווי אויף ענגליש. חוץ דעם איז די בייגעוודיקייט פֿון מאַמע־לשון אַ מעלה. אַ שטייגער: אויף ייִדיש איז דער ווערטער־סדר אַ סך פֿרײַער; ענגליש איז געפּענטעט דערמיט וואָס דער ווערטער־סדר שפּילט אַזאַ גרויסע ראָלע בײַם פֿאַרשטיין אַ זאַץ. דהײַנו, אויף ענגליש מוז דער סוביעקט בדרך־כּלל קומען פֿאַרן ווערב, מע זאָל אים דערקענען, בשעת אויף ייִדיש, וואָס האָט די בייגפֿאַלן נאָמינאַטיוו, דאַטיוו און אַקוזאַטיוו, קען דער סוביעקט קומען אויף פֿאַרשיידענע ערטער, וואָס דאָס קען מען אויסניצן כּדי אונטערצושטרײַכן דאָס חשיבֿות פֿון אַ סובסטאַנטיוו וואָסער ראָלע ער זאָל אינעם קאָנטעקסט נישט שפּילן.
למשל: אויף ענגליש קען מען בלויז זאָגן Everyone knows David, בשעת אויף ייִדיש קען מען זאָגן „אַלע קענען דודן“ אָדער „דודן קענען אַלע,“ וואָס גיט דעם זאַץ אַ ביסל אַן אַנדער קנייטש.
מאַמע־לשון האָט אויך, פּונקט ווי דײַטשיש, די סלאַווישע און צום טייל אויך די ראָמאַנישע לשונות, אַ ברייטן באַניץ פֿונעם דאַטיוו, וווּ אויף ענגליש מוז מען אָנקומען צום נאָמינאַטיוו אָדער אין גאַנצן פּאַראַפֿראַזירן. למשל, דאָרטן וווּ ענגליש האָט אין תּוך אַרײַן בלויז איין מעגלעכן אופֿן דאָס אַרויסברענגען: he is cold, אַקעגן דרײַ מעגלעכקייטן אויף ייִדיש: „אים איז קאַלט, ער איז קאַלט, ער איז אַ קאַלטער“, טײַטש ׳ער פֿילט זיך קאַלט; ער איז טויט; ער איז אַ מענטש וואָס ווײַזט נישט אַרויס קיין געפֿילן׳.
נאָך אַ משל: מאָטל פּייסיעס „מיר איז גוט, איך בין אַ יתום“ — ווי זשע גיט מען דאָס איבער אויף ענגליש אַז מע האָט נישט קיין דאַטיוו? איך האָב געפֿונען I’m lucky — טאַקע נישט קיין שלעכטער עקוויוואַלענט, אָבער ס׳האָט נישט קיין ייִדישן טעם! אַגבֿ, ווען מע באַקלאָגט זיך, אַז ס׳איז אוממעגלעך איבערצוזעצן ייִדיש, גילט דאָס מער פֿאַר ענגליש ווי פֿאַר אֵנדערע אייראָפּעיִשע לשונות. אין דעם באַנד „מאַקס ווײַנרײַכן צו זײַן זיבעציקסטן געבוירן־טאָג״ (1964) האָט דער פֿילאָלאָג טעאָדאָר גוטמאַן געדרוקט אַן אַרבעט „שלום־עליכם אין די רויוואַרגשפּראַכן״, וווּ ער פֿאַרגלײכט איבערזעצונגען אויף דײַטש, העברעיִש, אוקראַיִניש, רוסיש און ענגליש פֿון שלום־עליכמס „דאָס טעפּל“. דאָרטן קומט ער צום אויספֿיר, אַז דער איבערזעץ וואָס שפּיגלט צום בעסטן אָפּ דער אָריגינאַל איז דער אוקראַיִנישער. דאָס איז צום טייל ווײַל שלום־עליכם האָט געלעבט און געשאַפֿן אין אוקראַיִנע, אָבער אויך דערפֿאַר וואָס די ענגלישע גראַמאַטיק איז אַזוי אומבייגעוודיק אַקעגן דער ייִדישער, וואָס דאָס שפּיגלט זיך אָפּ צווישן אַנדערן אין דעם, וואָס ענגליש האָט נישט קיין דאַטיוו!
דאָ קען מען אויך צוגעבן אַ משל פֿון פֿראַנצייזיש. דער אויסדריק s’il vous plaît פֿאַרטײַטשט מען אויף ענגליש if you please. נישטאָ קיין ספֿק, אַז 99% ענגליש־רעדערס מיינען, אַז דאָ איז you נאָמינאַטיוו, דער סוביעקט פֿונעם ווערב. דאָס פֿראַנצייזישע, אָבער, איז טײַטש if it pleases you, וווּ you איז דאַטיוו, דער אָביעקט פֿונעם ווערב. אויף ענגליש ווערט עס האַמעטנע; אויף ייִדיש, ווידער גיט מען עס גרינג איבער: אויב ס׳געפֿעלט אײַך.
אַ כּלל, באָראָכאָוו איז גערעכט, אַז די טענדענץ בײַ אַ סך לשונות איז צו פֿאַרלירן סופֿיקסן, אָבער דערפֿון קען מען נישט אויספֿירן, אַז אַזאַ פּראָצעס איז אַלע מאָל אַ ניצלעכער. ווען אים וואָלט געווען באַשערט לענגערע יאָרן וואָלט ער אפֿשר אײַנגעזען, אַז אין לשון קען פּראָגרעסיווקייט אויך זײַן אַ חסרון.
The post In praise of difficult languages appeared first on The Forward.
