Uncategorized
‘Let us go on this path, on the white path’
לאָמיר אין דעם הײַנטיקן טאָג פֿון באַפֿרײַונג און שׂימחה נישט פֿאַרגעסן די אַנדערע קרבנות פֿונעם 7טן אָקטאָבער 2023, און אויך נישט דאָס אַכזריות מיט וועלכן די מלחמה האָט זיך אָנגעהויבן. כּבֿוד זייער אָנדענק!
— מרים טרין, איבערזעצערין פֿונעם ווײַטערדיקן עסיי פֿון העברעיִש
1.
איך געדענק, ווען אַוואַד איז געווען קליין, אַ קליין קינד, האָבן איין מאָל ער און זײַנע ברידער געטאָן עפּעס אין דער היים, געמאַכט אַ באַלאַגאַן, ס׳איז געוואָרן אַ מהומה, און אַלע ברידער און שוועסטער האָבן געמאַכט דעם ויבֿרח, זיך צעלאָפֿן און נאָר ער איז דאָרט געבליבן, און איך קום צו, זע אים דאָרט זיצן אַזוי רויִק און קוקן אויף מיר. זאָג איך אים: ״פֿאַר וואָס שטייסטו נישט אויף? זעט אויס אַז דו האָסט דאָס געמאַכט דעם באַלאַגאַן!״ און ער שטייט פֿאַר מיר, ווי אַ שד! און זאָגט: ״פֿאַר וואָס ביסטו אויף מיר אין כּעס, טאַטע? אויב איך וואָלט דאָס געטאָן, וואָלט אויך איך אַנטלאָפֿן, אָבער איך האָב גאָרנישט נישט געטאָן, טאָ פֿאַר וואָס זשע זאָל איך אַנטלויפֿן?״ און איך האָב אים געגלייבט און אים געזאָגט: ״ווייסט וואָס? דו ביסט גערעכט, דאָס איז אמת, דו האָסט דאָס נישט געטאָן.״ ער האָט געהאַט אַ קאָפּ, דאָס אָ קינד. און ער האָט געהאַט קוראַזש, זיך מיר אַנטקעגנצושטעלן. און ער האָט געהאַט אַ גוט האַרץ.
ער האָט געהאַט אַ גרויס האַרץ. אין אונדזער דאָרף, אין איכסאַל, קומט מען נאָך אַלץ אונדז מנחם־אָבֿל זײַן, און עס איז געקומען זײַן לערערקע און אונדז געזאָגט, אַז ער האָט איר געברענגט אַ מתּנה צום געבורטסטאָג, ער האָט איר געברענגט אַ קליינע קייט, און אַן אַנדער לערערקע האָט אונדז דערציילט אַז ער האָט איר געברענגט אַ בלום. ער האָט געהאַט אַ האַרץ אַזאַ, נישט יעדעס קינד געדענקט אַזוי דעם געבורטסטאָג פֿון זײַן לערערקע, ער האָט געהאַט רשימות, פֿלעגט געדענקען דאַטעס, אַ געבורטסטאָג פֿון אַ מומע, אַ פֿעטער, פֿון זײַנע ברידער און אויך אין די ערטער וווּ ער האָט געאַרבעט, אין איחוד הצלה [אַן אָרגאַניזאַציע פֿאַר ערשטער גיכער הילף], אויך דאָרט האָט ער אַלעמען געדענקט און איז געווען דאָרט יעדן איינעמס חבֿר.
ער איז נישט געווען קיין בטלן. ער איז געווען אַ פֿלײַסיק קינד. נישט געווען קיין אַרבעט אין דעם אַמבולאַנס — פֿלעגט ער גיין אַרבעטן אין אַ חתונה־זאַל, זײַן אַ קעלנער. נישט געווען קיין אַרבעט דאָרט — פֿלעגט ער גיין זײַן אַ קוכער, העלפֿן דעם קוכער. ער האָט אויך געקענט קאָכן, פֿלעגט קאָכן אַלץ, פֿיש, פֿלייש, ראַקעלעך. און ער האָט געהאַט אַ גוטן קאָפּ, ער פֿלעגט גיין אין אַ חתונה־זאַל צו אַרבעטן דאָרט און דעם גאַנצן אָוונט פֿלעגט ער העלפֿן בײַ זײַן טיש, אויפֿנעמען מענטשן: ״הײַ, ווי קען מען אײַך העלפֿן, וואָס קען מען אײַך ברענגען?״ ער פֿלעגט זאָגן אַ גוט וואָרט און מען פֿלעגט אים געבן טרינקגעלט, פֿלעגט ער קומען אַהיים מיט טויזנט שקל. אַ קאָפּ האָט ער געהאַט, דאָס אָ קינד. ער איז געווען אַ גוט קינד. געווען אַ גוט קינד.
ער האָט זיך אָנגעהויבן אויף דאָקטער, אין געאָרגיע. זיך דאָרט געלערנט איין יאָר און צוריק, ס׳איז דאָרט געווען אַ באַלאַגאַן אין דער קאָראָנע־צײַט. אָבער ער האָט געהאַט פּלענער זיך אומצוקערן אַהין, ענדיקן זיך לערנען, ווערן אַ דאָקטער. די גאַנצע צײַט האָט ער געטראַכט פֿאָרויס. דערווײַל האָט ער אָנגעהויבן זיך לערנען זײַן אַ פּאַראַמעדיקער און אַרבעטן בײַ ״יאָסיס אַמבולאַנס״. ס׳איז דאָ אַ פֿירמע ״יוסיס אַמבולאַנס״ און מען האָט אים דאָרט געוואַלדיק ליב געהאַט, אים אויסגעלערנט זײַן אַ פּאַראַמעדיקער און אים געגעבן נאָך אַן אַרבעט און ער פֿלעגט דאָרט אַרבעטן שעהען לאַנג, שעהען לאַנג. כ׳האָב אים געזאָגט: ״לאָז דאָס אָפּ, דו ביסט די גאַנצע צײַט אונטער וועגנס.״, און ער האָט געזאָגט: ״ס׳איז מיר גוט, טאַטע.״ ער איז געווען אַ מענטש פֿון אַרבעט.
ער איז געווען אונדזער מיזיניק, דער קלענסטער, און פֿונדעסטוועגן פֿלעגט ער אונדז צום מערסטן העלפֿן. די גאַנצע צײַט פֿלעגט ער העלפֿן, קומען צו מיר אויף דער אַרבעט און מיר זאָגן: ״דו רו זיך אָפּ, טאַטע, זאָג מיר נאָר וואָס צו טאָן, וועל איך טאָן, דערקלער מיר וואָס צו טאָן, וואָס צוצוגעבן, וואָס צו פֿאַרבינדן, ווי אָנצושטעלן, דו רו זיך אָפּ.״ איך בין אַ בוי־אונטערנעמער, און ער איז געווען צוגעקלעפּט צו מיר און ליב געהאַט מיר כּסדר צו העלפֿן. אַ מאָל פֿלעגט ער גיין, צוריקקומען פֿון שול און מיר דאַן גרייטן עסן און געקומען מיטן עסן צו מיר אויף דער אַרבעט און מיר זאָגן, קום, זעץ זיך אַוועק און עס, טאַטע, און זאָג מיר וואָס צו טאָן.
און דאָס גאַנצע לעבן פֿלעגן מיר חלומען אין איינעם, געוואָלט אים בויען אַ הויז, אים קויפֿן אַ הויז און אים דערנאָך חתונה מאַכן, געווען גרויסע פּלענער, ער איז געווען דער מלאך אין אונדזער הויז, אַ מלאך, כּסדר פֿלעגט ער אַרומנעמען זײַנע שוועסטער, אַ קוש געבן, ער איז געווען דאָס ליכט דאָ, און איצט זײַנען מיר אַליין, קוקן זיך איינער דעם אַנדערן אין די אויגן אַלע פּאָר רגעס, שוין, נישטאָ, אונדזער לעבן צעשטערט. און אַלע נאַכט בעטן זיך זײַן מאַמע און איך אײַן, טוען תּפֿילה, ער זאָל אונדז קומען צו חלום, אָבער ער — אויך אין חלום קומט ער נישט. אינשאַללאַ, מיט גאָטס הילף וועט ער נאָך קומען צו אונדז צו חלום.
אַוואַד איז אַראָפּ אין דרום שוין דאָנערשטיק, ער האָט מיטגענומען מיט זיך דעם וואָגן מיטן מיניטראַקטאָר, ס׳איז געווען מיט אים דאָרט אַ מיניטראַקטאָר. ווען ער איז אַרויס פֿון דער היים, האָט ער נאָך אַלץ נישט גענוי געוווּסט, וווּהין ער פֿאָרט. פֿאַר וואָס? ווײַל מיט אַ וואָך פֿריִער איז געווען אַן אַנדער ענלעכע געשעעניש, אין דער געגנט פֿון דער ערבֿה [אַראָווע — געגנט אין דרום־ישׂראל] און אויך דאָרט האָט אַוואַד געאַרבעט ווי אַ פּאַראַמעדיקער, האָט ער געמיינט, ער גייט ווידער אַהין.
איידער ער איז אַרויס, האָט די מאַמע אים מיטגעגעבן עסן. אַוואַד האָט ליב געהאַט ברענגען עסן דער גאַנצער מאַנשאַפֿט, פֿלעגט ער זיי ברענגען לאַבאַנע [ווײַסן יאָגורט] וואָס מיר גרייטן אַליין, און בוימל, און זאַטאַר [געווירץ] און פּיטעס, אַלץ האָט ער געברענגט און מען פֿלעגט אַלץ ליב האָבן. ער פֿלעגט דאָס טאָן אַ סך. און שוין, איז אַוועקגעפֿאָרן, האָט אונדז געזאָגט: ״חבֿרה, איך פֿאָר אויף דרײַ טעג, בײַ־בײַ, זײַט געזונט.״ און איז אַוועק.
דאָנערשטיק האָט מען געהאַט אַ געשעעניש און פֿרײַטיק נאָך איינס, ער האָט דאָרט באַהאַנדלט עטלעכע מענטשן, געווען הייס, האָבן זיי זיך אויסגעטריקנט, האָט ער דאָרט געהאָלפֿן מענטשן. און בײַ נאַכט, בײַ נאַכט איז פֿאָרגעקומען אַ מסיבה. בסדר, ער איז געווען צוגעוווינט, ער איז געווען אויף אַ סך אַזעלכע געשעענישן, מענטשן קומען אַ מאָל, פֿילן זיך נישט גוט, חלשן אַוועק, נישט עפּעס ערנצטס. מסיבות, אַזוי איז דאָס.
אויף צו מאָרגנס, שבת, האָט ער אַפֿילו מיט קיינעם נישט גערעדט. מיר האָבן גאָרנישט נישט געוווּסט. איך בין בכלל געווען אין שפּיטאָל. פֿאַר וואָס? ווײַל איך, איך האָב געהאַט אַ ווייטיק אין די לונגען און פֿרײַנד האָבן מיר געהייסן גיין אין שפּיטאָל אויף אַן אונטערזוכונג. בלויז דערנאָך, מיטיקצײַט, האָבן מיר אָנגעהויבן פֿאַרשטיין וואָס געשעט, מיר האָבן אים אָנגעקלונגען און ער האָט נישט געענטפֿערט און ער האָט נישט גערעדט גאָרנישט. און איך בין אין שפּיטאָל, מיט אַ לונגען־ווייטיק, איך האָב נישט באַוויזן צו אָטעמען. און איך האָב נישט פֿאַרשטאַנען, פֿאַר וואָס איך באַווײַז נישט צו אָטעמען.
וואַלאַ, איצט פֿאַרשטיי איך.
4.
מיר ווייסן נישט קיין סך. מיר האָבן נאָך נישט אויסגעפֿאָרשט, נישט גערעדט מיט קיינעם. וואָס מיר ווייסן: אַז עס האָבן זיך אָנגעהויבן די ראַקעטן און דאַן איז אָנגעקומען די ערשטע כוואַליע טעראָריסטן און זיי האָבן דאָרט געשאָסן און געוואָרפֿן גראַנאַטן, איך ווייס נישט וואָס זיי האָבן געוואָרפֿן, און די מענטשן דאָרט זײַנען פֿאַוווּנדיקט געוואָרן אין האַנט, אין פֿוס, אין דעם און יענעם, האָט מען זיי גענומען באַהאַנדלען, ער איז אַ פּאַראַמעדיקער, ער און די שוועסטער וואָס איז געווען צוזאַמען מיט אים האָבן זיי אָנגעהויבן באַהאַנדלען, פֿאַרבינדן זייערע וווּנדן, זיי צו העלפֿן, זיי האָבן דאָרט באַהאַנדלט אַ סך פֿאַרוווּנדיקטע גלײַך בײַם אָנהייב. און ער, ער האָט געהאַט אַ מיניטראַקטאָר, ער איז אַהין און צוריק, און געברענגט פֿאַרוווּנדיקטע צום געצעלט, איז ווידער און ווידער אַוועק צום שטח פֿון דער מסיבה, געפֿירט פֿאַרוווּנדיקטע, אַזוי איז דאָס געווען. און דאַן האָבן אָנגעהויבן זיך באַווײַזן טעראָריסטן, אַרומשיסן דאָרט, אויפֿרײַסן, און אַלע זײַנען אַנטלאָפֿן, אַלע פּאַראַמעדיקערס דאָרט זײַנען אַנטלאָפֿן, און ס׳איז געווען דאָרט מיט אים אַ מיידל, אַ שוועסטער, אַ מיידל, און זי האָט גענומען וויינען און ער האָט זי אַרומגענומען און איר געזאָגט: „איצט האָבן מיר נישט קיין צײַט פֿאַר דעם. שטעל זיך אויף און לאָמיר זײַן שטאַרק! זאָלסט זײַן געבענטשט! שטעל זיך אויף!“ און דאָס זעלביקע האָט ער געזאָגט אַ בעדויִנער יונגן־מאַן וואָס איז דאָרט געווען. ער האָט זיי געהאָלפֿן אַנטלויפֿן פֿון דעם אָרט. און אַלע זײַנען טאַקע, טאַקע אַנטלאָפֿן און דער צווייטער פּאַראַמעדיקער האָט אים געזאָגט: ״אַוואַד, שוין, אַנטלויף! זײַ נישט קיין נאַר, לויף!״ דאַן האָט אַוואַד אים געזאָגט: ״דו אַנטלויף, איך וועל זיך אַן עצה געבן מיט זיי.״ דאָס זײַנען די לעצטע ווערטער וואָס אַוואַד האָט אים געזאָגט: ״איך וועל זיך אַן עצה געבן מיט זיי.״ ער האָט געמיינט, אַז ער וועט רעדן מיט זיי אויף אַראַביש, רעדן, מישטיינס געזאָגט, מיט זיי וועגן דעם קאָראַן אָדער עפּעס אַזוינס. ער האָט געמיינט, ער קען זײַן דער מלאך פֿון דער דאָזיקער מלחמה. ער האָט נישט געוווּסט אַז זיי, סע אַרט זיי נישט, נישט דאָס און נישט גאָרנישט. איז ער דאָרט געבליבן. ער איז געבליבן דאָרט, וווּ די פֿאַרוווּנדיקטע. ער האָט זיי נישט פֿאַרלאָזן. כאָטש ער איז געווען דער ייִנגסטער אין זייער מאַנשאַפֿט, איז ער דער וואָס איז געבליבן אויפֿפּאַסן איינער אַליין אויף זיי. און פֿון דאָרט האָט ער געשריבן יוסין, דעם באַלעבאָס פֿון דעם אַמבולאַנס, ער האָט אים געשריבן: ״מיר זײַנען אין אַ באַלאַגאַן דאָ, מיר געפֿינען זיך אין אַ מלחמה, מיר דאַרפֿן הילף, וווּ איז די מדינה, אַ סך מענטשן קומען אַהער, אין אויטאָס, צו פֿוס.״ 10 אַ זייגער אין דער פֿרי האָט ער אים געשריבן. און דאַן זײַנען אויך אַהין צו אים געקומען נאָך פֿאַרוווּנדיקטע און ער האָט אויך זיי באַהאַנדלט, איז געווען דאָרט אַליין און האָט זיי באַהאַנדלט און אַ טייל פֿון זיי, טייל פֿאַרוווּנדיקטע זײַנען שפּעטער געראַטעוועט געוואָרן. דאָס איז פֿאַר וואָס דער פּרעזידענט וואָס איז דאָ געווען, האָט מיר געזאָגט אַז אַוואַד איז אַ קריגסהעלד. ער איז דערהרגעט געוואָרן דאָרט, אין דעם געצעלט, זיי האָבן אים אַרײַנגעשאָסן צוויי קוילן אין האַרץ, צוויי קוילן, פּונקט אין דער לינקער זײַט. און ווען מיר האָבן געפֿונען זײַן טויטן גוף, האָט מען אים געפֿונען מיט באַנדאַזשן אין די הענט. ער האָט נאָך געהאַלטן אין אַרומלויפֿן מיט באַנדאַזשן. דאָס איז וואָס איז אים וויכטיק געווען צו טאָן, פֿאַרמאַכן די וווּנדן פֿון די פֿאַרוווּנדיקטע. נאָר זײַנע וווּנדן איז נישט געווען קיינער ווער סע זאָל זיי פֿאַרמאַכן. און ווען איך בין געקומען אים זען, ווען מען האָט מיר געברענגט דעם טויטן גוף, ווען איך האָב אים געזען, איז ער געווען אין דעם אָרון מיט אַ שמייכל! און די מענטשן האָבן אים אונטערגעזוכט און מיר געזאָגט, ער איז אין גאַנצן ריין, ווי נײַ, עס פֿעלט אים נישט גאָרנישט, אַחוץ צוויי לעכער אויף דער לינקער זײַט, דאָרט וווּ דאָס האַרץ. און זײַן פּנים איז געווען שיין, שיין. ער איז געווען אַ מלאך אין אָרון. אַ מלאך. אַ חתן! סאַראַ פּנים ער האָט געהאַט. ווער עס האָט אים געזען, וואַלאַ, אַוואַד איז אַ גרעסערער קראַסאַוועץ ווי ער איז געווען בײַם לעבן.
- ווער איז אַלץ נישט געווען אויף זײַן לוויה! עס זײַנען געווען מוסולמענער, דרוזן, קריסטן, ייִדן, טשערקעסן, ווער איז אַלץ נישט געווען אויף אַוואַדס לוויה. בײַ אונדז — פֿרויען טאָרן נישט אַרויס אויף קיין לוויות, אָבער אַלע פֿרויען זײַנען געשטאַנען אַזוי אויף די גאַסן! אַלע זײַנען געשטאַנען אויף די גאַסן און געקוקט אויפֿן אָרון. ווער איז אַלץ נישט געווען אויף דער לוויה, ווער האָט אַלץ נישט תּפֿילה געטאָן. איך האָב אַ חבֿר אַ רבֿ וואָס האָט תּפֿילה געטאָן פֿאַר אַוואַדן, איך האָב אַ חבֿר אַ בישאָף פֿון נצרת [נאַצערעס] וואָס האָט תּפֿילה געטאָן פֿאַר אַוואַדן. און דערנאָך זײַנען געקומען מענטשן אונדז צו טרייסטן, מענטשן וואָס איך קען זיי נישט! אַראַבער, ייִדן, געקומען פֿון מודיעין [מאָדיִיִן — אַ שטאָט], געקומען פֿון צפֿון, מיר געזאָגט „איך האָב געהערט וועגן דײַן זון“, מיך אַרומגענומען און איך האָב זיי אויפֿגענומען, איך נעם אויף יעדן גאַסט, יעדן מענטשן.
אַוואַד איז געווען דאָס קינד פֿון גאַנצן דאָרף. נישט מײַן זון. די מענטשן אין דאָרף האָבן מיר נישט געזאָגט ״מיר פֿילן מיט מיט דיר״, ניין! זיי האָבן געזאָגט: ״אַוואַד איז אונדזער זון! דאָס איז דער זון וואָס איז אַרויס פֿון אונדזער היים!״ אַזוי האָבן אַלע מיר געזאָגט. און איך שווער, איך האָב צוגעקראָגן כּוח פֿון די דאָזיקע מענטשן. איך בין אַ וויינער, איך בין אַ שפּירעוודיקער מענטש, אָבער איך בין געשטאַנען און אויפֿגענומען די מענטשן. טויזנטער, טויזנטער מענטשן זײַנען געווען. און זיי האָבן מיר געגעבן דעם כּוח. זיי האָבן מיך געבענטשט מיט כּוח.
איך, שוין — איך האָב שוין געקראָגן מײַן פּאָרציע אומגליק. אָבער איך טו תּפֿילה, איך טו תּפֿילה אַז איצט נאָך דעם וואָס עס איז אונדז געשען, זאָלן מיר קענען לעבן רויִק, לעבן בשלום, מיר מוזן בײַטן אונדזער לעבן, מיר מוזן צוזאַמען אָננעמען איינער דעם צווייטן, גוט לעבן צוזאַמען, מיר קענען זײַן אַ מדינה אַ מחיה, אַ וועלט אַ מחיה, איך ווייס נישט, פֿאַר וואָס מיר זײַנען אַזוי. פֿאַר וואָס איז דאָס לעבן אַזוי. פֿאַר וואָס דאַרף מען לעבן אַזוי, איך ווייס נישט.
פֿאַר וואָס זאָל נישט זײַן רויִק, פֿאַר וואָס זאָל נישט זײַן שלום? פֿאַר וואָס קענען נישט אַלע לעבן צוזאַמען. איך, ווי לאַנג דאַרף איך לעבן. זיבעציק, אַכציק, נײַנציק, לסוף גיי איך אַוועק פֿון דער אָ ערד. די אָ ערד איז נישט מײַנע און נישט קיינעמס נישט. טאָ לאָמיר לעבן רויִק, לאָמיר לעבן אַזוי, איינער זאָל ליב האָבן דעם צווייטן, איינער זאָל האָבן דרך־ארץ פֿאַר דעם צווייטן. ווי איז געשען, אַז מיר דאָ, זײַנען געוואָרן חיות. ווי האָט גאָט אונדז געשאַפֿן, ווי לאָזט גאָט אונדז לעבן. אַפֿילו בײַ חיות איז דאָס האַרץ בעסער ווי אונדז.
און באמת, איך בין גרייט דאָס אָנצונעמען, מוותּר צו זײַן אויף אַוואַדן און זאָגן, יאַללאַ, דאָס איז בײַ מיר געווען דער לעצטער אומגליק, אָבער פֿון איצט אָן וועט ווערן בעסער, רויִקער, ליכטיקער. אינשאַללאַ. אינשאַללאַ! זאָלן מיר גיין אויף דעם דאָזיקן וועג, אויף דעם ווײַסן וועג. לאָמיר מאַכן פֿון ס׳נײַ ליכט!
איבערגעזעצט פֿון העברעיִש: מרים טרין
The post ‘Let us go on this path, on the white path’ appeared first on The Forward.
Uncategorized
Shots fired in Jewish neighborhood of Montreal
(JTA) — Montreal police said an alleged shooter in a neighborhood known for its large Jewish population had been “neutralized” after killing one police officer and wounding another officer and a civilian Monday.
“A suspect has been neutralized,” the official police account posted on X after advising residents Côte-des-Neiges to stay indoors. “Two police officers and one citizen have been injured. The police operation is still underway. Continue to avoid the area. Further details to follow.”
The Montreal Gazette later reported that the suspect and the civilian also were dead.
It was not clear if the intended targets were Jewish, but a Chabad emissary in the neighborhood told Ynet, an Israeli news site, that a nearby building was targeted and that he was sheltering about 100 people.
The Yeshiva World News news site posted a video of a SWAT team swarming around a home belonging to a family affiliated with Chabad, the Orthodox Jewish movement.
Côte-des-Neiges was the scene of postwar Jewish settlement as Jewish families ascending from the working to the middle class moved west from the area of St. Laurent Boulevard. The area, with treelined streets studded with duplexes and low-rise apartment buildings, had a friendly neighborhood ambience and lacked the anti-Jewish restrictions some of the wealthier enclaves maintained at the time.
There are a number of Jewish schools and synagogues in the area, including the Spanish and Portuguese synagogue, the oldest congregation in the country, established in 1768 and which moved to the neighborhood in 1947. The neighborhood is now the site of a large Chabad community and a number of Jewish restaurants and delis.
This is a developing story.
The post Shots fired in Jewish neighborhood of Montreal appeared first on The Forward.
Uncategorized
Everyone was a fan of Clive Davis — even if they didn’t know it
Last September I spent about 30 seconds with Clive Davis in a crowded elevator.
I was in the Sony Building, having just seen a press screening of Richard Linklatter’s Blue Moon. The elevator was full of mostly young people — probably Sony employees — and some press. The doors pinged open and in stepped a man with two handlers and an adorable spaniel. I turned to a fellow journalist and whispered “That’s Clive Davis.”
Someone who knew Clive — enough to call him “Clive” — told him we’d just seen a movie about the creative breakup between lyricist Lorenz Hart and musical composer Richard Rodgers.
“Didn’t you play Janis Joplin for Richard Rodgers,” he asked Davis.
Davis replied with perfect comic timing: “Yes. He hated it.”
That anecdote tells us just how much Davis, the legendary music executive and producer who died Monday June 22 at the age of 94, changed the musical landscape.
Davis had been in the music business long enough to serve as a bridge figure between the Great American Songbook and the popular music of the latter half of the 20th Century. The artists he signed at CBS, and later Arista (he was ousted from the CBS/Columbia for allegedly using company money to finance his son’s bar mitzvah), are enduring icons even, in the case of Ms. Joplin, decades after their deaths.
But what hit me in the elevator was the feeling that not everyone there knew who he was. They did, of course, know the music: Pink Floyd, P!nk, Whitney Houston, Sly and the Family Stone, Barry Manilow, Neil Diamond, Leonard Cohen, Bruce Springsteen and Aerosmith, the very authors of “Love in an Elevator.”
It’s not overstating it to say that Davis’ influence across genres and his golden ear provided the soundtrack to American life. His own life was productive until the end.
He was in the Sony building because he was Chief Creative Officer at the company. A week before his death, the streets were thumping with a New York anthem from one of his late career discoveries: Alicia Keys.
Davis’ rise could be taught in Jewish Studies courses. Born in working-class Crown Heights, he — like Barba Streisand — was a graduate of Erasmus Hall High. He made good at NYU and got his law degree at Harvard.
He rose from the legal department at Columbia to become the company’s top tastemaker. Somewhere along the way he discovered Joplin — of a polar opposite disposition and background — and went from strength to strength.
Davis’ true triumph might have been just how adept he was at navigating everything the U.S. had to offer. The musicians he promoted had little in common save for his imprimatur.
In that elevator, which delivered us without much fuss to the lobby, there may have been people whose musical tastes gravitated to rock, R&B, jam bands, easy listening, guitar instrumentals and jazz.
Whether they knew it or not, Davis shepherded something they liked into existence. His genius was in recognizing genius.
The post Everyone was a fan of Clive Davis — even if they didn’t know it appeared first on The Forward.
Uncategorized
U.S. and Iran announce direct Lebanon track without Israel
(JTA) — Following tense high-level negotiations over the weekend, mediators in Switzerland announced Monday morning that Washington and Tehran have agreed on a 60-day roadmap toward ending the war.
The joint statement released by mediating countries Qatar and Pakistan also unveiled the creation of a Lebanon deconfliction mechanism. According to the mediators, this entails a direct U.S.-Iranian track to terminate military operations in Lebanon and includes the Lebanese government but not Israel. The mediators did not explain how that would operate or resolve the current hostilities between Israel and Hezbollah.
Throughout the weekend Jerusalem, which watched the talks and the announcement from the sidelines with concern, doubled down on its hardline stance against Iran and its proxy group Hezbollah.
Speaking to reporters in Switzerland Monday before returning to Washington, U.S. Vice President JD Vance clarified that Israel had the right to self-defense, but that “every other nation in the region has the right of self-defense” as well. The mechanism was to resolve direct violations of the ceasefire between Israel and Hezbollah, Vance explained, indicating that it augmented the ongoing diplomatic work.
“We also want to make sure that, you know, when things happen, they don’t spiral into a broader escalation,” he said, adding that “there really hasn’t been a mechanism to have those discussions until basically around 4 p.m. yesterday.” He said that the U.S. had been in constant contact with Israel on Sunday.
Prior to Vance’s statement, the Israeli government delivered its first overt criticism of the diplomatic efforts taking place at the Bürgenstock resort in Switzerland.
Addressing the Jerusalem News Syndicate Conference in Jerusalem Monday, Israeli President Issac Herzog said any negotiations to end the Israel-Lebanon conflict should be done by the two countries themselves and not “by Iranian extortion.”
He added, “Tying Iran to Lebanon not only leaves Israel exposed to constant threat; it leaves the Lebanese weak and powerless, and will prevent their president and government from moving forward.”
Herzog also noted that direct talks were already taking place between Lebanon and Israel in Washington under the auspices of the State Department. The next round of negotiations is scheduled for Tuesday, which Herzog said is designed to empower the Lebanese army to be the sole military force in its country. Hezbollah and Iran are not a party to those talks.
“The disarmament of Hezbollah must be inherent to any solution in Lebanon, and Iran cannot dictate the future of Lebanon – on these fundamental points there is full agreement between Israel and Lebanon,” Herzog stated.
He also thanked President Donald Trump for his efforts on Israel’s behalf, calling him “our closest friend and ally and leader of the free world.”
The Lebanese Presidency said Monday that President Joseph Aoun had received a phone call from US Vance, senior adviser Jared Kushner and Qatari Prime Minister Sheikh Mohammed bin Abdulrahman bin Jassim Al Thani, but did not clarify when that call occurred.
According to the Lebanese statement, the discussion focused on “consolidating the ceasefire in Lebanon, halting the Israeli military escalation, and the steps that must be taken in this regard, including the possibility of forming a cell for this purpose.”
The ongoing fighting between Israel and Hezbollah and the IDF’s presence in southern Lebanon has been a point of tension throughout the ceasefire deal between the U.S. and Iran. The shaky ceasefire has been in place since April 8 after Israel and the U.S. started the war on Iran at the end of February.
In early March, Iranian proxy Hezbollah joined in by attacking northern Israel. Jerusalem has maintained that the Lebanese front needs to stay separate and has continued to take aggressive retaliatory action against Hezbollah despite the U.S. imposing a separate ceasefire in Lebanon as well.
Meanwhile, Qatar and Pakistan said the U.S.-Iran memorandum included the establishment of a “High Level Committee” to oversee negotiations aimed at a roadmap “towards reaching a final deal within 60 days, laying the foundation for the immediate commencement of further technical talks” on Iran’s nuclear program, sanctions and dispute resolution. These were the first formal discussions as part of the new U.S.-Iran Memorandum of Understanding, with Vance representing Washington.
The vice president told reporters Monday that Sunday “was a very, very good day. We made a lot of good progress; we did exactly what we wanted to do,” including securing an agreement from Iran that inspectors from the International Atomic Inspection Agency be allowed back into Iran.
Negotiators also created a mechanism to ensure that the Straits of Hormuz remain open, Vance said, downplaying reports of disputes between the American and Iranian teams.
However, Iranian media reported that members of Tehran’s delegation briefly left the room during Vance’s remarks after learning that Trump was issuing threats against Iran following Iran’s announcement on Saturday that it planned to once again close the Strait of Hormuz.
Vance said it was true the Iranians had threatened to walk out, but in the end they stayed and negotiated until the early hours of the morning.
Trump told Fox News in a phone call on Sunday morning that he had spoken with Iran overnight and said that if the country closed the Strait, he would “blow the s— out of them.” Fox News also reported that Trump had said, “You won’t even make it back to your f—— country.”
Trump also posted on his Truth Social account on Sunday that unless Iran stops supporting Hezbollah, “We’ll hit Iran very hard again, just like we did last week, only harder!!!”
Iranian officials reportedly responded to what they termed U.S. “verbal threats,” saying that “any form of threat is considered a serious violation of the agreement.”
Iranian Foreign Minister Abbas Araghchi said Sunday the talks had delivered “major progress to end [the] Lebanon War,” and added that discussions included oil exports, sanctions relief, frozen Iranian assets and reconstruction plans.
On Sunday, however, Prime Minister Benjamin Netanyahu declared, “We will remain in the security zone in southern Lebanon for as long as it takes in order to protect the residents of the North.”
Vance on Monday said that Israel would have to withdraw, but only when it can do so safely. The Trump administration, he explained, hoped to reach a situation where both Lebanon’s territorial integrity and Israel’s security were protected, noting that Israel itself has said it doesn’t have permanent “territorial intentions” with regard to southern Lebanon.
In separate remarks at Sunday’s JNS International Policy Summit, Netanyahu said, “We have prevented Iran from carrying out a plan to annihilate us. We removed an existential danger.” He added, “We changed Israel’s security doctrine. We initiate. We attack. We surprise.”
Directly addressing the U.S.-Iran negotiations, he added, “No matter what happens in the talks, with an agreement, without an agreement, I pledge to you that Iran, as long as I am prime minister, will never have a nuclear weapon. Never.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post U.S. and Iran announce direct Lebanon track without Israel appeared first on The Forward.
