Uncategorized
Rachel Freier is one unusual woman: civil court judge, parademic, Hasid and mother of 6
Rachel “Ruchie” Freier was the first Hasidic woman to be elected a civil court judge in New York. That is just one of many accomplishments for this mother of six who blows away preconceived ideas about what religious Jews can accomplish in the secular world.
Freier also formed B’Derech, a nonprofit that helps provide education for adolescents in the Hasidic community. And she became a paramedic after she helped found Ezras Nashim, an all-women’s volunteer EMT service. What unites her various roles is a desire to serve God, she says, and that’s what keeps her rooted in her religious upbringing.
In our interview, she discusses the changing public perception of Hasidim and relations between religious and secular Jews.
There have been a string of books and TV series on Jews who have rejected Hasidism. What do you think of the negative portrayal of Hasidism in the media?
That’s a great question, and it’s always bothered me going back years ago. I think now that there’s so much social media and so much more access, Hasidim are coming forward and opening up. A little bit of that misunderstanding has been cleared. When people choose to be insular—and for good reasons—these are going to be the side effects of insularity. While there’s a lot of good to be done when you want to insulate your family and your children from outside forces, there’s some information that the outside should get to know.
You are the first Hasid to serve in many of your roles. Do you feel pressure to represent all Hasidim in public life?
I always make it very clear that I just speak for myself. But when I speak my own opinion, it opens up a lot of windows and doors that were shut previously. So, it wasn’t like some umbrella agency said, “Ruchie here is our representative. Listen to what she’s saying because she is the voice of the people.” No, and the fact that I’m not any official representative gives me much more latitude to sit down on the sofa and just talk and share things without thinking about what my boss wants me to say. I only have to answer to God.”
Are you stretching what is considered acceptable for women to accomplish in your community? And do you face any kind of backlash?
It depends on what capacity. I do many things in terms of serving in law and being a judge. I don’t have backlash for that. In my volunteer work, where I created a volunteer EMS agency for women, I have backlash. It depends on who you’re referring to because people have to understand that Hasidim are not monolithic. We don’t always agree on everything. And that’s perfectly fine.
You have six children, grandchildren, and a full career and public life. What is the secret to juggling it all?
One thing I have is a very supportive husband and a supportive mother. If you don’t have the support of your family, of your loved ones, then you’re really climbing an uphill battle. That’s what makes it possible. And the other thing is I pray a lot. I’m doing this with the intention only of creating a kiddush Hashem, to sanctify God’s name. That’s my only goal. I don’t do this for any financial gain. I do it because I feel that the more we understand each other, the more bridges can be made. I speak to diverse audiences, and they always say, by the time I finish speaking, that we have more in common that unites us than that which divides us.
That’s one of the themes of the Z3. What is the state of relations now between religious and secular Jews right now?
As time has gone on, and the Hasidim have multiplied and become a larger population, we’re more open to understanding that while we’re insular, there are segments of society that we can participate in. We see they have gone on to college and have gone out to work. They can’t be ignored anymore. Maybe in the past generation, we were dealing with Holocaust survivors, and they were happy just rebuilding and sticking together as a tight-knit community. Now, as third-generation Americans, we are participating more in the American system in a good way.
How does your background in Judaism impact the decisions you make in a legal setting?
What’s really interesting is the court itself is always looking for diversity on the bench, And the reason for that is to have a bench that’s more understanding of the people that we serve. Everybody’s a human being with their own unique background—whether it’s someone on the bench with a strong Jewish background or a Catholic background. The fact that I have a religious upbringing helps the bench with the Torah values of pursuing justice. And the Mishnah is replete with admonishing judges on how they have to behave. The religious values that I was raised with give me the foundation that I need to be the best judge that I can be.
You mentioned that you speak to a diverse group of people in your work. What do you think unites us all as Jews?
What unites us, first of all, is our heritage, that we’re one nation. And no matter how you look at another person, at the end of the day, that’s one very important part that unites us. But what happens is there’s so much fluff that gets in the way. The typical thing that I’m going to hear from anybody who doesn’t really know Hasidim is, “They don’t work.” I know so many people who really work hard to make a living. It’s one of these statements that have been passed down for decades. They also say, “They don’t like us. They hate us.” How do you know? You ever invite someone to your home for a Shabbos dinner and try to be friendly? Maybe if you were friendly, you’d get a different reaction. Sometimes, stereotypes and politics get in the way. That’s why I like the Z3 concept. Take them out of where they’re always sitting, put them in a different place, put them together, and say, “Talk. Just start talking.” And it may just change the way you think.
—
The post Rachel Freier is one unusual woman: civil court judge, parademic, Hasid and mother of 6 appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Massive fire breaks out at kosher supermarket in London’s Golders Green
(JTA) — A huge fire broke out Tuesday morning at the Kosher Kingdom supermarket in Golders Green, London’s heavily Orthodox Jewish neighborhood. Firefighters were still working to put out the blaze six hours later.
Metropolitan Police posted on X that officers were called to the scene on Golders Green Road around 7 a.m. by the London Fire Brigade. “Officers responded and are at the scene assisting firefighters with road closures and evacuations,” said police.
London Fire Brigade Assistant Commissioner Craig Carter provided an update on the scene at 12:30 p.m., saying that 15 engines and around 100 firefighters “have been tackling the fire at its height, which has affected a ground floor shop and a storage area to the rear, which has partially collapsed.”
He noted that the flats above were not affected but residents were evacuated as a precaution.
“Our specialist Fire Investigators, in conjunction with the Metropolitan Police Service, have worked at pace to establish that the circumstances of the fire are not believed to be suspicious and investigations on the cause and origin of the fire are ongoing,” Carter added.
The news that Kosher Kingdom did not appear to be deliberately targeted comes as a relief to Jewish residents, who have been on edge for months amid a string of attacks. The blaze broke out in the same area where four Hatzola ambulances were torched in March, two Jewish men were stabbed in April and a Jewish man said he was attacked for speaking Hebrew this month.
Rochel Cohen, who lives near the supermarket, is among those whose street has been cordoned off. Her first thought was the incident was another antisemitic attack, she told JTA in a phone interview.
Cohen said she looked out the window around 7 a.m. and saw “just huge plumes of black smoke and we heard all the sirens. And the police have roped off all our roads again.”
That “again,” Cohen said, was because it was the third time in two months that her family had witnessed “crime scenes in our neighborhood.”
“The ambulance fire was just on the next street from us and the stabbing situation was 100 meters down the road from us,” she said.
Prior to the fire department’s update, speculation spread on social media that the fire was electrical, potentially caused by faulty freezers. London has seen an unprecedented heatwave over the last several days, with temperatures soaring over 90 degrees.
Cohen said two of her family members previously worked at Kosher Kingdom. They believed from the outset that there was an electrical fire in the freezers “because it’s exactly from the roof footage that we saw where those freezers are located,” she said.
Nonetheless, another incident in the neighborhood has left her shaken. “It’s just a bit of a nightmare, really,” she said. “It’s all these incidents adding up, and it makes it quite scary, this climate of fear we’re currently in. It’s really oppressive.”
Cohen said she has been traveling to jury service the last several weeks about 10 miles from Golders Green in Wood Green, which has a higher than average crime rate.
“I actually felt safer there than I do walking the street here in Golders Green because I’m constantly turning around, checking what’s going on,” she said. “It’s not a nice feeling.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Massive fire breaks out at kosher supermarket in London’s Golders Green appeared first on The Forward.
Uncategorized
Reading a Pakistani author’s 30-year-old novel helped me understand my parents’ views on intermarriage
When I was a kid, I was haunted by the threat of my parents rejecting me if I married a non-Jew. Raised on Disney movies and song lyrics about soulmates, I spent almost every moment of high school anticipating the pain of falling in love with a non-Jew and having to choose between him and my family. If I chose him, the estrangement could bode poorly for married life. But if I married a Jewish man, I’d always worry that if he had not been Jewish, our love would not have overcome our religious differences, and therefore was not that strong to begin with.
The psychic burden began to lift only when I went to college at Hunter in New York City and made friends from other minority groups. I bonded with them over our parents’ desire that we marry someone from the same religion or ethnicity. I had always felt like my parents’ demand constituted bigotry against non-Jews, and I was surprised when my non-Jewish friends were more sympathetic to their stance than I was.
In college, I took a class on the history of modern India and learned about the Pakistani author Bapsi Sidhwa, but I didn’t read her until this year. Sidhwa, who died in 2024, grew up in Lahore’s Parsi community — a group of Zoroastrians who trace their roots to pre-Islamic Iran. Even though her books are mostly more than 30 years old, they still feel relevant, and they remind me of my own Iranian Jewish community.
Sidhwa’s 1993 coming-of-age novel An American Brat centers on Feroza, a Parsi girl from Lahore. Feroza’s parents send her to the U.S. to expand her horizons because they think the local culture is making her too conservative. But they wind up being disappointed when her horizons expand too much.
Feroza’s whole extended family goes into a tailspin when she sends word home that she wants to marry a Jewish man named David. She met him when she responded to an ad he placed in the college newspaper about selling his car. The two bond over their families’ shared emphases on religion and education. David’s family’s Shabbat candles recall the significance of fire within Zoroastrianism. But if Feroza marries a non-Zoroastrian, she will be excommunicated from the Parsi community. As Feroza’s mom Zareen prepares to fly to America to intervene, extended family members urge her to stand her ground no matter how nice David is and no matter how big a “tantrum” Feroza throws — but they also advise her not be too harsh either, so as not to push Feroza away.
The reader never learns what objections, if any, David’s Reform Jewish parents might have to his interfaith marriage; over Shabbat dinner, prior to the proposal, they are reserved but polite. Meanwhile, Zareen’s good-cop bad-cop routine is familiar, quaint and pathetic. She lists eligible Parsi bachelors (the Zoroastrian equivalent of ‘nice Jewish boys’) with promising careers and “worthy mothers.” She tries killing with kindness: “You’re too precious. We’re not going to throw you away on the first riffraff that comes your way.” She even tells Feroza cautionary tales about women who married “nons” (Zoroastrian equivalent of goyim) and wound up feeling disconnected from their heritage. These methods all fail, and the book comes to a sobering end when Zareen calls David’s bluff and demands the couple have a huge traditional wedding, scaring him off and exposing the limits of his supposedly liberal values.
Zoroastrians, like Jews, are a small group. In 2022, an Associated Press article estimated the worldwide Zoroastrian population, which at its peak numbered in the millions, was now around 125,000. Lahore’s Parsi community had all of 11 members as of a 2023 Facebook post.
Reading literature from other cultures, just like having friends from other cultures, can teach us about our own. As I read Zareen’s efforts to talk Feroza out of the engagement, it was somehow easier for me to understand than if they were Jewish like me. The author’s empathy makes Zareen’s mom an especially interesting character, like a Zoroastrian Tevye, torn between family pressures and the feminist values that inspired her to send Feroza to the U.S. in the first place.
Students at Hunter have a reputation for being super liberal, but they also have surprising points of departure from what most people would consider liberal. When I told classmates that I struggled with my parents’ insistence that I marry a Jew, I sensed bad energy in the room, as if they were judging me for disrespecting my parents in front of them. Some seemed to think it’s only natural for a person to marry someone who belongs to the same religion or ethnicity. Part of me was disturbed to see that this brand of separatism was so fashionable — but I also felt relieved, like they’d given me permission to appease my parents.
Feroza heals from her breakup with David partly by remembering that no matter the religion of the person she marries, her religion will always be part of her. As for myself, I don’t know what my future holds. But whatever does happen, it will be something that also happened to countless women before me — not only Jewish women but people of all different races and creeds. It is comforting to remember that as your life is playing out, there are people all over the world and across time living out much the same story as you are.
The post Reading a Pakistani author’s 30-year-old novel helped me understand my parents’ views on intermarriage appeared first on The Forward.
Uncategorized
Newly discovered details about Soviet Jewry between 1945 and 1953
די יאָרן צװישן 1945 און 1953, פֿון דעם סוף פֿון דער צװײטער װעלט־מלחמה ביז יאָסיף סטאַלינס טױט, זײַנען געװען די צײַט פֿון נסיונות פֿאַר סאָװעטישע ייִדן. דער דאָזיקער תּקופֿה איז געװידמעט דאָס בוך „דאָס לעבן נאָך דער מלחמה: האָפֿענונגען און שרעק“ פֿון דער היסטאָריקערין אַנאַ שטערנשיס פֿונעם טאָראָנטער אוניװערסיטעט. דאָס איז דער פֿערטער באַנד אין דער אַכט־בענדיקן געשיכטע פֿון ייִדן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד אונטער דער רעדאַקציע פֿון די היסטאָריקער גענאַדי עסטרײַך און דוד ענגעל פֿון ניו־יאָרקער אוניװערסיטעט.
העכער װי צװײ מיט אַ האַלב מיליאָן ייִדן זײַנען דערמאָרדעט געװאָרן אױפֿן שטח פֿונעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד אין די גרענעצן פֿון 1941, וואָס נעמט אויך אַרײַן די געגנטן פֿון פּױלן, ליטע, לעטלאַנד, עסטלאַנד און רומעניע, װאָס זײַנען אַנעקסירט געװאָרן אין 1939 און 1940.
בערך צװײ מיט אַ האַלב מיליאָן ייִדן האָבן איבערגעלעבט דעם חורבן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. זײ האָבן זיך געפֿונען מחוץ די אָקופּירטע טעריטאָריעס אָדער געדינט אין דער רױטער אַרמײ. אַרום 100,000 ייִדן זײַנען געבליבן לעבן אױף די אָקופּירטע שטחים, דער עיקר אין די געטאָס פֿון טראַנסניסטריע אין דרום־אוקראַיִנע און מאָלדאָװע, װאָס זײַנען געװען אונטער דער רומענישער אָקופּאַציע.
דער חורבן האָט שטאַרק געענדערט דעם קולטורעל־סאָציאַלן פּראָפֿיל פֿון סאָװעטישן ייִדנטום, שרײַבט שטערנשיס. די ייִנגערע, מער אַסימילירטע, געבילדעטע און מאָבילע מענטשן האָבן געהאַט בעסערע אױסזיכטן אױף אױסצומײַדן דעם טױט. די פּראָסטע שטעטלדיקע בעל־מלאכות, פּױערים און עלטערע ייִדן האָבן אָפֿט מאָל ניט געהאַט קײן מעגלעכקײטן צו אַנטלױפֿן פֿון די דײַטשן.
נאָך דער מלחמה האָבן אַ סך ייִדן ניט געװאָלט זיך אומקערן איז די שטעטלעך פֿון אוקראַיִנע און בעלאַרוס, װאָס האָבן זײ דערמאָנט אָן זײערע דערמאָרדעטע קרובֿים און שכנים. האָבן זיי זיך געפּרוּװט באַזעצן אין גרױסע שטעט, אַזעלכע װי קיִעװ, מינסק, מאָסקװע אָדער לענינגראַד.
כּדי צו האָבן אַ װױנרעכט אין אַ גרױסער שטאָט האָט מען געמוזט האָבן אַן אַרבעט און אַ דירה. דער מצבֿ אין קיִעװ איז געװען באַזונדערס שװער. די שטאָט איז געװען אין חורבֿות, און די געבליבענע װױנונגען זײַנען בעת דער דײַטשישער אָקופּאַציע פֿאַרנומען געװאָרן דורך אָרטיקע אוקראַיִנער.
זײ האָבן פֿײַנט געהאַט ייִדן, װאָס האָבן זיך אומגעקערט פֿון דער עװאַקואַציע אין סיביר אָדער צענטראַל־אַזיע און האָבן איצט געװאָלט צוריק באַקומען זײערע דירות מיט האָב־און־גוטס. דאָס האָט געשאַפֿן שפּאַנונג צװישן ייִדן און אוקראַיִנער און אַרויסגערופֿן אַנטיסעמיטישע געפֿילן.
דאָס רובֿ היסטאָרישע פֿאָרשונגען װעגן סאָװעטישע ייִדן פֿאָקוסירן זיך אױף דער פּאָליטיק און קולטור. שטערנשיס ברענגט אַרײַן נײַע היסטאָרישע מקורים, װאָס עד־היום זײַנען לרובֿ פֿאַרבליבן מחוץ דעם אַקאַדעמישן אינטערעס.
אין משך פֿון העכער װי 20 יאָר פֿאָרש-אַרבעט האָט זי אָנגעזאַמלט הונדערטער בעל־פּהיִקע גבֿית־עדותן װעגן דעם אַמאָליקן ייִדישן לעבן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. זײ לאָזן הערן שטימען פֿון מענער און פֿרױען פֿון פֿאַרשײדענע סאָציאַלע שיכטן, פֿון פּראָסטע אַרבעטער ביז הױך־אָנגעשטעלטע פֿיגורן.
עס איז כּדאַי דאָ אָפּצומערקן, אַז אײן װיכטיקער אַספּעקט פֿון דער סאָװעטישער ייִדישער דערפֿאַרונג פֿאַרבלײַבט נאָך אַלץ ניט דערפֿאָרשט. אַ היפּשע צאָל ייִדן זײַנען געװען פֿאַרטאָן אין דער אַזױ־גערופֿענער „שאָטן־װירטשאַפֿט“. זײ האָבן געפֿירט קלײנע געשעפֿטן, װאָס זײַנען פֿאָרמעל געװען מלוכישע אָבער פֿאַקטיש זײַנען זײ געװען פּריװאַטע.
פּריװאַטע אונטערנעמונגען זײַנען געװען פֿאַרװערט אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, אָבער אין דער צײַט פֿון עקאָנאָמישע צרות האָט די מלוכה געקוקט אױף זײ דורך די פֿינגער. אַזאַ מין אַרבעט האָט געלאָזט פֿרומע ייִדן אָפּהיטן שבת און יום־טובֿים. דװקא זײ זײַנען געװען די הױפּט־שטיצער פֿון שילן און פּריװאַטע מנינים.
ספּעציעל אינטערעסאַנט אין שטערנשיסעס בוך זײַנען די באַריכטן װעגן פֿאַרשײדענע פֿאָלק־אַקטיװיטעטן װאָס ייִדן האָבן אָרגאַניזירט אָן קײן שום שטיצה מצד דער מלוכה. מען האָט געזאַמלט געלט צו בױען דענקמעלער אױף די ערטער פֿון מאַסנמאָרד און צו אָרגאַניזירן הזכּרה־צערעמאָניעס.
די ערשטע פּאָר יאָר נאָך דער צווייטער וועלט־מלחמה זײַנען געװען אַ צײַט פֿון גרױסע האָפֿענונגען. נאָכן נצחון איבער דײַטשלאַנד האָט מען געהאָפֿט, אַז די סאָװעטישע מאַכט װעט אָנערקענען די יסורים פֿון ייִדן און װעט זײ העלפֿן װידער אױפֿבױען דאָס ייִדישע לעבן.
די סאַמע אַקטיװסטע קהילות זײַנען געװען אין װילנע און טשערנאָװיץ, די ייִדישע צענטערס, װאָס זײַנען געװאָרן סאָװעטיש ערשט אין 1939 און 1940. אין װילנע האָט מען געשאַפֿן דעם ערשטן חורבן־מוזײ אין דער װעלט און טשערנאָװיץ איז געװאָרן אַ נײַע הײם פֿאַרן קיִעװער ייִדישן טעאַטער.
אָבער דער אױפֿלעב האָט געדױערט בלױז אַ פּאָר יאָר. אַ סך כּלל־טוער (צװישן זײ — דער דיכטער אַבֿרהם סוצקעװער), װאָס פֿאַר דער מלחמה זײַנען געװען פּױלישע אָדער רומענישע בירגער, האָבן באַקומען דערלױבעניש צו פֿאַרלאָזן דעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד אין 1945־1946.
אַרום 1947 האָבן זיך באַװיזן סימנים פֿון ענדערונגען אין דער פּאָליטיק לגבי ייִדן. אײניקע היסטאָריקער פֿאַרבינדן זײ מיטן אָנהײב פֿון דער קאַלטער מלחמה צװישן דעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד און די פֿאַראײניקטע שטאַטן און מיטן אױפֿקום פֿון מדינת־ישׂראל.
שטערנשיס איז מסכּים, אַז דאָס זײַנען געװען װיכטיקע סיבות. אָבער זי האַלט, אַז אַ היפּשע ראָלע האָבן אױך געשפּילט אַנטיסעמיטישע שטימונגען אין דער סאָװעטישער באַפֿעלקערונג. אַנטיסעמיטיזם איז געװען ספּעציעל שטאַרק אין די געגנטן, װאָס זײַנען געװען אונטער דער דײַטשישער אָקופּאַציע. די נאַציסטישע פּראָפּאַגאַנדע האָט געהאַט אַ שטאַרקע השפּעה אױפֿן פּראָסטן פֿאָלק.
אַנטיסעמיטיזם איז געװען פּאָפּולער אױך אין די „הױכע פֿענצטער“ פֿון דער קאָמוניסטישער פּאַרטײ. נאָך דער מלחמה האָט די רעגירונג געהאַט אַ סך שװערע סאָציאַלע און עקאָנאָמישע פּראָבלעמען און האָט זיך גענײטיקט אין דער שטיצע פֿון די מאַסן.
אַן אימאַזש פֿון אַ שׂונא װאָלט געהאָלפֿן אָפּצוציִען דעם אױפֿמערק פֿון די דאָזיקע פּראָבלעמען, פֿאַרסך־הכּלט שטערנשיס. דערצו נאָך האָבן אַ סך ייִדן אַרױסגעװיזן התלהבֿות לגבי מדינת־ישׂראל, און דאָס האָט אַרויסגערופֿט חשד בײַ סטאַלינען.
בײַ ס׳רובֿ ייִדן איז דער דאָזיקער קלאַפּ געקומען אומדערװאַרט. מער פֿון אַלעמען האָבן געליטן די ייִדישע כּלל־ און קולטור־טוער פֿונעם ייִדישן אַנטיפֿאַשיסטישן קאָמיטעט.
דער אַקטיאָר שלמה מיכאָעלס איז דערמאָרדעט געװאָרן אין אַן אינסצענירטן אױטאָ־אומגליק אין יאַנואַר פֿון 1948. די דיכטער איציק פֿעפֿער, דוד האָפֿשטײן, פּרץ מאַרקיש, לײב קװיטקאָ און דער שרײַבער דוד בערגעלסאָן זײַנען באַשולדיקט געװאָרן אין שפּיאָנאַזש, פֿאַרמישפּט געוואָרן צום טױט און דערשאָסן געוואָרן דעם 12טן אױגוסט 1952
אַרום אײן טױזנט ייִדן זײַנען אַרעסטירט געװאָרן פֿאַר „ייִדישן נאַציאָנאַליזם“ און געשיקט געוואָרן אין די תּפֿיסה־לאַגערן. טױזנטער מענטשן האָבן פֿאַרלױרן זײער אַרבעט־שטעלעס. אַלע ייִדישע אַנשטאַלטן זײַנען פֿאַרמאַכט געװאָרן.
די אַנטיסעמיטישע כװאַליע האָט דערגרײכט דעם שפּיץ אָנהײב 1953. אַ גרופּע חשובֿע דאָקטױרים, ס’רובֿ ייִדן, זײַנען באַשולדיקט געװאָרן אין אָפּסמען אָנפֿירער פֿון דער קאָמוניסטישער פּאַרטײ. אײנצײַטיק זײַנען אַרומגעגאַנגען קלאַנגען, אַז סטאַלין איז אױסן צו דעפּאָרטירן ייִדן קײן סיביר.
אַזאַ אַקציע װאָלט ניט געװען קײן יוצא־דופֿן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. צו יענער צײַט האָט סטאַלין שױן געהאַט דעפּאָרטירט עטלעכע עטנישע עדות: די טאָטערן פֿון קרים, די טשעטשענצעס און די אינגושן פֿון קאַװקאַז און נאָך אַנדערע. אָבער היסטאָריקער האָבן ניט געפֿונען קײן דאָקומענטאַלע ראַיות פֿון אַ פּלאַן צו דעפּאָרטירן ייִדן.
אַזױ אָדער אַנדערש זײַנען ייִדן געראַטעװעט געװאָרן פֿון סטאַלינס לעצטער גזירה װײַל ער איז געשטאָרבן דעם 5טן מאַרץ 1953, גלײַך נאָך פּורים. בהדרגה האָט מען אָפּגעשטעלט די אַנטיסעמיטישע פּראָפּאַגאַנדע און באַפֿרײַט די פֿאַרמישפּטע פֿונעם גולאַג. אָבער מען האָט פֿאָרט נישט אָנגעהױבן דרוקן ייִדישע ביכער אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד ביז 1959.
שטערנשיס האָט אָנגעשריבן אַ דראַמאַטישע געשיכטע פֿולגעפּאַקט מיט פּרטים, װאָס לאָזן דעם לײענער זיך אױסמאָלן דאָס טאָג־טעגלעכע לעבן פֿון ייִדן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. דערצו נאָך באַקומט דער לײענער אַ גוטן פֿאַרשטאַנד פֿון די ברײטערע פּאָליטישע, עקאָנאָמישע און סאָציאַלע טענדענצן, װאָס האָבן באַװירקט סײַ ייִדן סײַ די גאַנצע סאָװעטישע באַפֿעלקערונג.
The post Newly discovered details about Soviet Jewry between 1945 and 1953 appeared first on The Forward.